«Որքան սեղմվում է զսպանակը, այնքան ուժգին է լինելու հակազդեցությունը»

Ինչ-ինչ խնդիրների պատճառով չեմ կարողանում իմ ընկերների և հարազատների կողքին լինել և նրանց հետ ֆիզիկապես մասնակցել քոչվորների և սրանց վարձկանների գարշահոտի տարածումը մեր Հայրենիքում կանխելու և կասեցնելու նպատակով կազմակերպվող հանրահավաքներին ու երթերին, բայց հոգով և մտքով ամեն պահ նրանց հետ եմ:

Իրադարձություններին հետևում եմ համացանցի և հեռուսատեսության միջոցով (հայտնվել եմ դրա համար այդքան հաճախ հանդիմանության ենթարկվողների շարքում) ու հիանում եմ արդարության ըմբոստ մարտիկների ազգային ոգու պոռթկմամբ, նրանց և, հատկապես, երիտասարդների կազմակերպվածությամբ, հռետորների գրագիտությամբ, նրանց հայրենասիրության և օրինապաշտության դրսևորումներով: Իսկ ավելի հաճախ ականատես եմ լինում ուժայինների կողմից Հայրենիքի ինքնիշխանության և հայապահպանության համար ոտքի ելած նվիրյալների սահմանադրական իրավունքների դեմ ոտնձգություններին և հասարակական կարգի տարաբնույթ խախտումներին:

Որքան սեղմվում է զսպանակը, այնքան ուժգին է լինելու հակազդեցությունը: Կուզեի հավատալ, որ հեռու չէ այն օրը, երբ կամիր, սև և այլ գույնի գլխարկավորները արժանապատվորեն մաս կկազմեն երիտասարդների քոչարիի և յարխուշտայի՝ վերջակետ դնելով հայատյացության և ազգուրացության խամաճիկների տխրահռչակ կառավարմանը:

Դավիթ Սարգսյան
Գրող, հրապարակախոս

Մեկնաբանություններ