Մեր ճանաչած հեքիաթներն էլ չկան

Հեքիաթների մեջ ապրող էն բարի պառավը չկա, որ մի պահ խորիմաստ լռի, հետո հասկանալով ուզածդ` ասի էսպես կգնաս, կգնաս, շատ կգնաս, քիչ կգնաս, մի կանաչ սարի կհանդիպես, ա՛յ էդ սարի վրա է ուզածդ...

Հեքիաթների էն բարի ծերունին չկա` տարիների լույսը ամբարած աչքերով, որ ամեն ինչ գիտի, բոլորին գիտի, լավ գիտի իրական գանձերի տեղն ու բոլորի համար իրենց չափով է կշռում։ Գրամ-գրամ։

Հեքիաթների կարմիր, վառվռուն էն խնձորները չկան էլ, որ անհամբեր սպասեն` մինչև չարը գնա, բարին վերջապես գա, երկինքը բացվի ու գիրկդ լցվեն անխնա։

Հեքիաթների բարի խրճիթն ու արծաթ-ծիծաղ ջրերը չկան, որովհետև ոչ մեկը չուզեց կյանք տալ նրանց, շունչ տալ հոգիներին. դրա համար էլ դրանք տխուր համրացան ու անհույս լռեցին հեքիաթների մեջ։

Մեր ճանաչած հեքիաթներն էլ չկան, որովհետև արքայազներն են գորտեր դառնում հիմա, ոչ թե` հակառակը։

Ժաննա Հայրապետյան

Մեկնաբանություններ