Դիվանագիտական վտանգավոր ական՝ Հայաստան-Իրան հարաբերությունների տակ․ ի՞նչ է թաքնված Բաքվի «շնորհակալության» հետևում

Տարածաշրջանում ծավալվող վերջին իրադարձությունները և Ադրբեջանի Հայաստանին հայտնած հրապարակային «շնորհակալությունը»՝ Իրանի դեմ ուղղված ենթադրյալ դրոնային հարձակումների ֆոնին, լուրջ մտահոգությունների տեղիք են տալիս։ Սա այլևս լոկ տեղեկատվական հոսք չէ, այլ վտանգավոր աշխարհաքաղաքական թակարդ, որտեղ պաշտոնական Երևանի լռությունը սկսում է նմանվել մեղսակցության։

Տեղեկատվական ծուղակ և «լուռ» համաձայնություն

Ադրբեջանական կողմը հայտարարում է, որ Հայաստանը աջակցություն է հայտնել իրեն «դրոնային հարձակումների շրջանակներում»։ Այն պարագայում, երբ Իրանը կտրականապես հերքում է հարձակման փաստը, իսկ Բաքուն սլաքներն ուղղում է դեպի Թեհրան, Հայաստանի հայտնվելը «աջակիցների» ցանկում ունի մեկ նպատակ՝ վարկաբեկել Երևանին իր ռազմավարական հարևանի աչքում։

Հայաստանի ԱԳՆ-ի կոշտ հերքման բացակայությունը լեգիտիմացնում է Բաքվի թեզը և մեզ դարձնում հակաիրանական կողմ՝ առանց որևէ իրական շահի։

Իրանը՝ որպես անվտանգային վերջին «շնչուղի»

Իրանը Հայաստանի համար ոչ միայն հարևան է, այլև Սյունիքի անվտանգության և տարածաշրջանային հավասարակշռության վերջին իրական երաշխավորներից մեկը։ Նման անպատասխանատու լռությամբ կամ ստվերային գործարքներով այրել կամուրջները Թեհրանի հետ՝ նշանակում է կամավոր հրաժարվել անվտանգային վերջին պատնեշից։

Գաղտնի բանակցություններ և «աղետալի» պարզություն

Այս ամենը նոր լույս է սփռում Միրզոյան-Բայրամով հեռախոսազրույցների և փակ դռների հետևում ընթացող գործընթացների վրա։ Պարզ է դառնում, որ «Խաղաղության խաչմերուկ» կոչված նախագիծը իրականում կարող է ծառայել որպես հարթակ՝ Հայաստանը ուրիշի պատերազմների մեջ ներքաշելու համար։

Հարցադրումներ, որոնք պահանջում են անհապաղ պատասխաններ

1․ Ո՞վ է լիազորել ՀՀ իշխանություններին երկիրը դարձնել հակաիրանական կոալիցիայի մաս։

2․ Ինչու՞ չի հնչում պաշտոնական հերքում՝ պետության անունը սադրանքներից մաքրելու համար։

3․ Արդյոք գիտակցվու՞մ է Իրանի հետ հարաբերությունների վատթարացման գինը Սյունիքի համար։

Սրանց պարագայում ամեն ինչ պարզ է։ Սա ոչ թե դիվանագիտական անփութություն է, այլ հետևողական քաղաքականություն, որի արդյունքում Հայաստանը զրկվում է դաշնակիցներից և դառնում մանրադրամ աշխարհաքաղաքական խաղերում։

Փիրուզա ՄԵԼԻՔՍԵԹՅԱՆ

Հեղինակի նյութեր

• Կինոն ռազմավարական հզոր զենք է-8
• Կինոն ռազմավարական հզոր զենք է-8
• Ակադեմիական կապիտուլյացիա
• Կոմունալ բնակարանի հոգեբանությունն ու սեփական դահճի էկրանային «սրբացումը»
• Պրա՞նկ, թե՞ քաղաքական ռենտգեն
• Արթնացած նախանձ և քնեցված առյուծներ
• Էպիստոլյար ժանրի վերադարձը
• «Կինոն ռազմավարական հզոր զենք է»-7
• «Կինոն ռազմավարական հզոր զենք է»-6
• «Կինոն ռազմավարական հզոր զենք է»-5
• «Կինոն ռազմավարական հզոր զենք է»-4
• «Կինոն ռազմավարական հզոր զենք է»-3
• «Կինոն ռազմավարական հզոր զենք է»-2
• «Կինոն ռազմավարական հզոր զենք է»-1
• «Ռազմավարական» կմկմոց՝ փոքր կենտրոնի սրճարանային «էկոհամակարգում»
• Պետական բյուջեով հովանավորվող «սերիալ»
• «Գաղջ բաստիոնի» գերագույն Գաղջը-2
• «Գաղջ բաստիոնի» գերագույն Գաղջը
• «Երկաթը չեն տալիս, երկաթը դարբնում են»
• Խոզահոտ «վոդևիլի» երկգույն պալիտրան

Մեկնաբանություններ