Մեսրոպ ՄԵՍՐՈՊՅԱՆ. Թե՞ Ագռավաքարի դռներն այլևս չեն բացվելու

Առօրյա հոգսերով տարված՝ բավական ժամանակ չէի զբոսնել Երևանում և երեկ աշխատանքից հետո որոշեցի իջնել քաղաքի կենտրոն ու վաղեմի ընկերոջս հետ, Երևանի երեկոյան ամառային զով քամիների հոսքին համահունչ, մի քիչ թափառել քաղաքում: Օպերա, Սարյանի արձան, Կոնսերվատորյայի խաչմերուկ, այսինքն, Ֆրանսիայի հրապարակ, քաղաքի ամենամարդաշատ վայրերից է օրվա բոլոր ժամերին: Բավական երկար ճեմելուց հետո, մայթերին տեղադրված նստարաններից մեկին նստեցինք՝ մի քիչ հանգստանալու: Չգիտեմ՝ ինչը դրդեց, բայց ժամացույցիս նայեցի և ժամը ճշտելուց հետո սկսեցի հաշվել դիմացովս անցնող իգական և արական սեռի ներկայացուցիչներին, անկախ իրենց ազգային և քաղաքացիական պատկանելիությունից: Նույն փորձը, իրար հավասար ժամանականատվածում, մոտ 2 րոպե, կատարեցի երեք անգամ: Արդյունքները, մեղմ ասած, մտահոգիչ էին: Երեք անգամ էլ իգական սեռը մոտ չորս անգամ թվաքանակով գերազանցում էր արական սեռին: Եթե Երևանում է այս պատկերը, ապա պատկերացնում եմ՝ ի՞նչ է կատարվում գյուղերում և հանրապետության մյուս քաղաքներում:

Հետո հիշեցի, որ անցած դարասկզբին էլ, 1915 թվի ցեղասպանությունից առաջ, թուրքական կառավարությունը այս կամ այն մեխանիզմով աշխատունակ և զենք բռնելու ունակ հայ տղամարդկանց մեծ մասին մեկուսացրել էր իրենց ընտանիքներից և բնակավայրերից: Ուղիղ հարյուր տարի անց, գործնականում նույն իրավիճակի առաջ ենք կանգնած՝ աշխարհաքաղաքական և ներքաղաքական դերակատարների որոշակի փոփոխությամբ:
Մի ՞թե առօրյա հոգսերով տարված, հերթական անգամ դառնում ենք գաղթականներ կամ ցեղասպանության ապագա զոհեր: Ի՞նչ է սա, ինքնախաբեությու՞ն, ինքնաոչնչացման հավիտենական թմբի՞ր, թե՞ իսկապես, Ագռավաքարի դռները այլևս չեն բացվելու:
Չէ', ես գաղթական կամ ցեղասպանության «անմեղ զոհ» չեմ դառնալու:

Մեկնաբանություններ