Մնանք սպասող Բյուրոյի խաբարին

Հայաստանի կուսակցությունների համագումարները վաղուց կանխատեսելի են դարձել: Կառավարող կուսակցությունն այն անցկացնում է մարդաշատ դահլիճներում՝ առանց բանավեճերի, բավարարվելով պետության ղեկավարի մոնոլոգ հիշեցնող ելույթով: Համագումարի մասնակիցները հիմնականում լինում են նոմենկլատուրայի ներկայացուցիչները, ովքեր հրաշալի ծափահարում են, որպես կանոն` խուսափում են լրագրողների հարցերին պատասխանելուց ու անվերջ ցիտում են իրենց առաջնորդին: «Հեղափոխական» ընդդիմության համագումարը, ձևի առումով, շատ չի տարբերվում հանրապետականի հավաքներից: Այստեղ էլ խոսում է միայն Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, նրան հարցեր չի տրվում: Մասնակիցները, իհարկե, ոչ թե իշխանության, այլ Ազատության հրապարակի էլիտայի ներկայացուցիչներն են, ու նրանք ծափահարում են ոչ թե իշխանությունների հաջողությունների, այլ քննադատության համար: Փողն այլևս լուրջ գործոն է մեր քաղաքականության մեջ, իրական այլընտրանք գաղափարներին ու ծրագրերին: Այս սկզբունքով դահլիճ է լցնում Հայաստանի միակ «այլընտրանքային» կուսակցությունը: Համագումարի մասնակիցների սոցիալական կազմը, այս դեպքում, ավելի բազմաշերտ է, սակայն նրանք համերաշխ են Գագիկ Ծառուկյանին մեծարելու և ծափահարելու հարցում: Մյուս կուսակցությունների համագումարները, բացի ՀՅԴ-ից, պակաս նշանակալից են: Դաշնակցությունն իր Ընդհանուր ժողովները փակ ռեժիմով է անցկացնում նույնիսկ ինֆորմացիայի արագ տարածման այս շրջանում: Սա էլ այս կուսակցության ավանդույթն է, գործունեության առանձնահատկությունը: Երեկ տրվել է ՀՅԴ 32-րդ Ընդհանուր ժողովի մեկնարկը: Մի քանի օրից մենք կստանանք նոր-հին Բյուրոյի խաբարը՝ մամլո հաղորդագրության ձևով: Ես չգիտեմ՝ ԸԺ-ում քննարկումներն ինչ թեժություն ու բովանդակություն են ունենում, բայց վստահաբար կարող եմ կանխատեսել, որ հերթական ժողովի ավարտից հետո ավանդական կուսակցության վարքագծում ու հայաստանյան քաղաքական անցուդարձում որակապես նոր բան չենք տեսնելու:

Սուրեն ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑ

Հեղինակի նյութեր

• Նիկոլ Փաշինյան, սա քո ուժը չէ, սա քո վախն է
• Կաբո Վերդե. փոքր ազգի մեծ հեքիաթը մունդիալում
• Իսրայելի որոշմամ մասին՝ առանց էմոցիաների
• Ֆուտբոլից անդին. քաղաքականությունը ներխուժել է աշխարհի առաջնություն
• Փաշինյանի վտանգավոր ինքնախաբեությունը
• Աննախադեպ հետընտրական ճգնաժամ․ յոթ ուժ՝ ընդդեմ պաշտոնական արդյունքների
• Փաշինյանը կորցնելու է իշխանությունը, սակայն Հայաստանը չպետք է կորցնի իր կայունությունը, անվտանգությունն ու զարգացման հեռանկարը
• Հունգարիան փակում է ավտորիտարիզմի դուռը, Հայաստանը՝ բացում
• Թշնամիների կարիք ունեցող իշխանություն. Օրուելի «1984»-ը՝ հայկական իրականությունում
• Փաշինյանի ավազակապետության հաստատումը
• Նոր քաղաքական ստատուս-քվո
• Walk հավելվածը՝ ՔՊ վարչական ռեսուրսի գործի՞ք
• Պարտվող իշխանությունը դիմելու է ցանկացած ստորության. պատրաստ պետք է լինենք ցանկացած սցենարի
• Իշխանության «հարամության» սցենարները
• Թևանյանի հայտարարությունից մինչև Վարդանյանի հնարավոր հանձնում․ նույն շղթայի օղակնե՞ր
• Ալիևի առաջ «չոքածը»՝ սեփական ժողովրդի դեմ ագրեսիվ
• «Սա միջամտություն չէ»․ Մակրոնի վտանգավոր ցինիզմը Երևանում
• ԵՄ օրակարգում չկա և չի կարող լինել Հայաստանի անդամակցության հարց
• Արայիկի քինախնդիր վախերը
• «Պրահա-2»՝ Երևանում

Մեկնաբանություններ