ՓՈՇՈՒ ՓՈԹՈՐԻԿ, ԱՆՓՈՒԹՈՒԹՅԱՆ ՏԵՂԱՏԱՐԱՓ

Մինչ մայրաքաղաքն աշխուժորեն դիմահարդարվում է, Թումանյան-Մաշտոց խաչմերուկի կանգառը վերածվել է փոշու տոնահանդեսի։ Անշուշտ, անվճար հիմունքներով։ Մինչ կժամանի երանելի միկրոավտոբուսը, քաղաքացին լիաբոլ շնչում է Շահումյանի անվան միջնակարգ դպրոցից արտավիժող փոշու քուլաները։ Ընթերցողը պիտի որ հիշի` կրթօջախը երեսպատված էր դեղին տուֆաքարով և բավականաչափ թարմ տեսք ուներ։ Այնուամենայնիվ, որոշում է կայացվում ամառային արձակուրդներին է՛լ ավելի գեղեցկացնել դպրոցի ճակատը։ Հավանաբար, մեզ առայժմ անհասանելի, խորհուրդ կա այստեղ։
Ինչևէ, նորոգման աշխատանքները բուռն ընթացքի մեջ են, և երկրորդ, երրորդ հարկերի պատուհաններից շինաշխատանքներ իրականացնող վարպետներն ու բանվորները քարի ու կրի մնացորդն ուղղակի գահավեժ թափում են դպրոցամերձ կանաչ գոտի։ Նկատել եմ, անցորդների բողոքներն անվրդով անտեսվում են։ Մինչդեռ կա այլ եղանակ` շինաղբը հավաքել պարկերում և, ներքև իջեցնելով, բարձել բեռնատարը։ Սակայն վայ-շինարարները զուր ժամանակ ու էներգիա չեն կամենում վատնել։
Իսկ աշխղեկին հայտնաբերել այդպես էլ չի հաջողվում։ Նա հավերժորեն «ըստեղ չի, երբ կըլնի, չեմ իմանում» ծածկագրով է պաշտպանված։
Վրեժ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ

Մեկնաբանություններ