Գևորգ ԴԱՆԻԵԼՅԱՆ. Նրանք արժանի չէին այդպիսի ճակատագրի

Այսօր հոգու ցավով կվերհիշենք հոկտեմբերի 27-ի ահաբեկչությունը և հավուր պատշաճի կհարգենք զոհերի հիշատակը: Լրատվության միջոցներն անխտիր ևս կափսոսան մարդկային կորուստների առթիվ և մարտական ոճով կհիշեցնեն, որ ոճրագործությունը դեռ «չի բացահայտվել»: Ինչ արած, իսկ իմ հիշողությունը վատը չէ. նույն այդ լրատվության միջոցների մի հատված դեռ մեկ օր առաջ հատկապես քարկոծում ու փնովում էին Կարեն Դեմիրճյանին ու Վազգեն Սարգսյանին: Ընդ որում, այդ նյութերն արդեն բացակայում են նույն լրատվության միջոցների էլեկտրոնային արխիվում, ինչը ողջունելի է. գոնե ըմբռնում ենք, որ այնքան էլ անաչառ չենք եղել: Սակայն նույն լրատվության միջոցները հիմա «վերլուծում» ու «բացահայտում» են, որ հասարակությունում այդ անձանց նկատմամբ ձևավորվել էր ակնհայտ անհանդուրժողականության մթնոլորտ: Հարգելիներս, կներեք, բայց դրանում մեծ դեր եք ունեցել նաև դուք:
Իմ խորին համոզմամբ` այդ մարդիկ ևս, մահկանացուներ լինելով, ունեցել են բազմաթիվ սխալներ ու թերություններ, սակայն անվերապահորեն օժտված ու անհամեմատ հայրենասեր ու մարդասեր են եղել, հասու են եղել Մեծ Մարդ լինելու և համազգային արժեքներ կրելու Աստվածային շնորհին: Նրանք արժանի չէին այդպիսի ճակատագրի:

Մեկնաբանություններ