Կո­րո­նա­վի­րու­սը Ռու­սաս­տա­նում ջրի ե­րես հա­նեց ևս մի խր­թին խն­դիր, ո­րին մինչ այդ երկ­րի իշ­խա­նու­թյուն­նե­րը նա­յում էին, ինչ­պես ա­սում են, մատ­նե­րի ա­րան­քով: Խոս­քը միգ­րա­ցիա­յի հոս­քի մա­սին է:

Երբ ժա­մա­նակ­ներն ա­ռա­վել բա­րեն­պաստ կլի­նեն, անհ­րա­ժեշ­տու­թյուն կլի­նի Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նին «հաշ­վել» որ­պես «հա­յու գեն», որն այդ­պես շռն­դա­լից տար­վեց-դր­վեց հա­մաշ­խար­հա­յին, չեր­կն­չենք ա­սել, գլո­բա­լիզ­մի հա­յե­լա­յին ար­տա­ցո­լան­քում` նոր հա­յի կեր­պար բաշ­խե­լով նա­րե­կյան որմ­նա­խոր­շե­րում տե­սակն աշ­խար­հի վրա տա­րու­բե­րող այս հին, կար­ծես ան­դառ­նա­լի հոգ­նած, «լոք» ա­նե­լում ծու­լա­ցող էթ­նո­սին:

Հա­յաս­տա­նի վար­չա­պետ Նի­կոլ Փա­շի­նյանն իր ե­լույթ­նե­րից մե­կում զգու­շաց­րեց եվ­րո­պա­մետ և ռու­սա­մետ ու­ժե­րին, որ նրանք շատ չհ­րա­պուր­վեն ի­րենց հա­վակ­նու­թյուն­նե­րով: Եվ ա­սես ի ար­ձա­գանք նրա հայ­տա­րա­րու­թյան, հա­յոց հե­ռուս­տա­տե­սու­թյամբ հար­ցազ­րույ­ցի էր դուրս ե­կել մի­ջին ծե­րու­թյան մի կին քա­ղա­քա­գետ:

Երբ ա­պի­լի 24-ի լույս 25-ի գի­շե­րը 2.00-ին (լավ էլ անձրև էր մա­ղում), Նի­կո­լը Facebook-յան իր է­ջում ա­վե­տեց կնոջ գրա­ռու­մը. «Քիչ անց՝ մեր բո­լո­րի սր­տե­րը գե­րած Պա­պի­կին, վար­չա­պե­տի հանձ­նա­րա­րու­թյամբ, պե­տա­կան մա­կար­դա­կով կու­ղեկ­ցեն Ծի­ծեռ­նա­կա­բեր­դի հու­շա­հա­մա­լիր, և նա վեր­ջա­պես իր ծա­ղիկ­նե­րը կխո­նար­հի Հա­յոց Ցե­ղաս­պա­նու­թյան զո­հե­րի հի­շա­տա­կին», ա­կա­մա զու­գա­հեռ­ներ անց­կաց­րի մաք­սա­յին ծա­ռա­յու­թյան ե­րի­տա­սարդ աշ­խա­տա­կից Հայկ Մար­տի­րո­սյա­նի, կուր­թան­ցի 33-ա­մյա Մե­խակ Ա­ռա­քե­լյա­նի և 82-ա­մյա պա­պի­կի միջև:

Ա­հա և վերջ: Օր­վա թավ­շին էն­դշ­պիլ են հայ­տա­րա­րել: Ընդ ո­րում, ոչ միայն Ռու­սաս­տա­նը, չնա­յած ա­ռա­ջին հեր­թին` Ռու­սաս­տա­նը: Ին­չու՞` քիչ ներքևում, սա­կայն այս պա­հին այն մա­սին, որ Փա­շի­նյա­նի քար լռու­թյու­նը ա­ռա­ջին ա­պա­ցույցն էր, որ ա­մեն բան հենց այն­պես է, ինչ­պես «շա­րադ­րում» է Սեր­գեյ Լավ­րո­վը, ի­րա­կա­նում` ԵԱՀԿ ՄԽ-ն:

Facebook-յան էջս փա­կե­լով Նի­կո­լի վար­ձատր­վող «լե­գեո­նա­կան­նե­րի» դեմ` զազ­րա­խո­սու­թյուն-հայ­հո­յանք­նե­րից գլուխս ա­զա­տե­ցի:

Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը մս­խում է իր վեր­ջին պտ­ղունց վս­տա­հու­թյու­նը: Խնդ­րի «հմայքն» այն է, որ ին­քը ևս շատ լավ է հաս­կա­նում դա: Փոր­ձում է կանգ­նեց­նել այդ ըն­թաց­քը` ա­նե­լով ա­վե­լի «ան­վս­տա­հե­լի» քայ­լեր, ինչն է՛լ ա­վե­լի է խո­րաց­նում ան­դուն­դը Նի­կո­լի ու Նի­կո­լի միջև, Նի­կո­լի ու թի­մի միջև, Նի­կո­լի ու հա­սա­րա­կու­թյան միջև:

Ա­ռիթ­ներ են ե­ղել հի­շա­տա­կե­լու, որ Ռու­սաս­տա­նում Վլա­դի­միր Պու­տի­նի նկատ­մամբ չկա ա­տե­լու­թյան կամ զզվան­քի զգա­ցում: Նույ­նիսկ նրա ներ­կա­յիս «ո­խե­րիմ» շատ հա­կա­ռա­կորդ­ներ հրա­պա­րա­կավ չեն խու­սա­փում նշե­լուց նրա զգա­լի ծա­ռա­յու­թյուն­նե­րը ռու­սաց պե­տու­թյան ամ­րապ­նդ­ման աս­պա­րե­զում:

Դա­վադ­րու­թյան տե­սու­թյու­նը, ինչ­պես աշ­խար­հում ա­մեն բան, ու­նի մե­դա­լի եր­կու ե­րես. մե­կը, որ այն իս­կա­պես ի­րա­կա­նու­թյան հետ ա­ղերս չու­նի, մյու­սը, որ ցան­կա­ցած Օ­վեր­տո­նի պա­տու­հան, ու­ղե­ղի լվա­ցում, հա­կաք­րիս­տո­սա­կան քայլ, «կլո­նա­վոր­վում» է հենց դրա­նով։ Ա­սել է` այն «պրակ­տիկ» տե­սու­թյուն է, և մենք հա­մա­ձայն ենք երկ­րորդ ձևա­կերպ­ման հետ, ո­րով­հետև «մո­նի­տո­րին­գի» դեպ­քում երկ­րորդը մշ­տա­պես հաս­տատ­վում է:

Սա էկ­զիս­տեն­ցիալ հարց չէ: Սա այն ի­րա­կա­նու­թյունն է, ո­րում այ­սօր ապ­րում է աշ­խար­հը, ի­րա­կա­նում` տիե­զեր­քը: Քա­նիցս ա­սել ենք` երկ­րագն­դի, հո­ղի է­ներ­գե­տի­կան փոխ­վում է, տա­տան­ման հեր­ցե­րը բարձ­րա­ցել են մի քա­նի ան­գամ, ինչն իր հա­յե­լա­յին և ոչ միայն, ար­տա­ծումն է գտ­նում հա­սա­րա­կու­թյուն­նե­րի, պե­տու­թյուն­նե­րի. ա­մեն­քի կյան­քում, փոխ­հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րում: