Աստծուն ավելի մերձենալու փոխարեն, ավելի հեռացանք, մոլորվեցինք, չարը հավանեցինք, խաբվեցինք ու դավաճանվեցինք

Այս փորձությունների միջով մենք 90-ական թվականներին անցանք առանց տրտնջալու, միմյանց օգնելով, օրերով մթան ու ցրտի պայմաններում, դպրոցներում վառարանով ջերմանալով, մեքենայի մարտկոցները շալակած ոտքով մի քանի հարկ բարձրանալով, որ մի 2 ժամ հոսանք լիներ ու նորությունները նայեինք: Ֆեյսբուք չկար, յութուբ չկար, տելեգրամ չկար, բայց կար սեր, կարեկցանք, համոզմունք, անկոտրում կամք, հավատ, որ հաղթանակի պսակին ենք արժանանալու:

ՈՒ Աստծո պարգևը չուշացավ: Մեր մարտիկները խաչերը մեջքին մայիսի 8-ին մտան ու ազատագրեցին հայոց Շուշին:

Հետո մենք այդ պարգևը մսխեցինք, Աստծուն փառք չտվեցինք, այլ` մարդկանց, հույսներս դրեցինք փուչ ու սին բաների վրա, Աստծուն ավելի մերձենալու փոխարեն, ավելի հեռացանք, մոլորվեցինք, չարը հավանեցինք, խաբվեցինք ու դավաճանվեցինք:

ՏԷ՛Ր, ՈՂՈՐՄԵԱ՛

Արի՛, Աստուա՛ծ հարցն մերոց,

Որ ապաւէնդ ես նեղելոց:

Հա՛ս յօգնութիւն ծառայից Քոց,

Լե՛ր օգնական ազգիս Հայոց:

Տէ՛ր, ողորմեա՛, Տէ՛ր, ողորմեա՛,

Յիսո՛ւս Փրկիչ, մեզ ողորմեա՛:

Տէ՛ր, ողորմեա՛, Տէ՛ր, ողորմեա՛,

Տէ՛ր, ողորմեա՛, Տէ՛ր, ողորմեա՛:

Սամվել դպիր ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

Մեկնաբանություններ