Ռուսները շատ ցավոտ են ընդունում Էրդողանի «քցելը» և Ալիևի օգնությունն ՈՒկրաինային

2020 թ. պատերազմից հետո մոտ երեք տարվա բանակցային գործընթացը, մեծ հաշվով, ոչ մի արդյունքի չի հասել: Նույնիսկ խաղաղությունը կայուն չէ, այն ընդմիջվեց ընդհարումներով և զոհերով, որոնցից ամենախոշորը Ջերմուկի դեպքերն էին: Եվ այսպես, կարող ենք արձանագրել, որ բանակցային երեք հարթակների՝ Մոսկվայի, Բրյուսելի և Վաշինգտոնի, առաջընթացը զրո է:

Արցախի հարցն ավելի է սրվել, սահմանազատում և սահմանագծում չկա, կապուղիները փակ են: Կարճ ասած, այս դեպքում դիվանագիտության սայլը նման է կռիլովյան առակի սայլին. երեք կենտրոններից յուրաքանչյուրն իր կողմն է քաշում, բայց սայլը տեղից չի շարժվում, դեռ մի բան էլ ավելի, շարունակում է ցեխի մեջ խրվել: Ալիևն էլ հմտորեն օգտվում է իրավիճակից և կարծում է, որ արդեն մոտ է իր նպատակի իրականացմանը, երբ մի օր կտեսնի Արցախն առանց հայերի: Երեք մայրաքաղաքներից էլ անում են անատամ, անբովանդակ հայտարարություններ, որոնք խաշի սեղանի բաժակաճառեր են հիշեցնում: Այդ հայտարարություն-կոչերի մեջ իր հասցեականությամբ, կարծես թե, առանձնանում են Մոսվայի վերջին արձագանքները: Ինչու՞: Որովհետև հստակ երևում է հակաթուրքական ուղղվածությունը: Ռուսները շատ ցավոտ են ընդունում Էրդողանի «քցելը» և Ալիևի օգնությունն Ուկրաինային: Արդեն երևում են առաջին ծիծեռնակները: Հրթիռային ուժեղ հարվածների են ենթարկվել թուրքերի դիրքերը Սիրիայում, Օդեսայի նավահանգիստը, չեղարկվել է հացահատիկային գործարքը, ռուս տուրիստները հրաժարվում են ուղեգրերից, իսկ ռուսական մեդիա դսշտում 24 ժամ շարունակ խոսում են «բեղավոր ստախոսի» մասին: Դե գիտեք՝ հա՛մ Էրդողանը բեղ ունի, հա՛մ՝ Ալիևը:

Կարծես մի փոքրիկ հույս է ծնվել: Դե, հայկական դիվանագիտություն, քեզ տեսնեմ: Դեֆակտո՝ նոյեմբերի 9-ի հայտարարությունն այլևս չի գործում:

Գարիկ Քեռյան

Մեկնաբանություններ