Կոչնչանան կամ կդառնան խառնակ մի բան

Հին խոսք է՝ մարզերը, գյուղերը տանջանքով ու տքնանքով երկիր ու հայրենիք են պահում, իսկ մայրաքաղաքնե՞րը...

ժամանակ առ ժամանակ խայծեր դեմ տալով՝ քարուքանդ են անում այն, խոզի պես նստում մեջները, խրթխրթացնում:

Ում էլ փայ չի հասնում՝ կամ ոտքեր առած փախչում է իր քանդածից, կամ էլ ուշքի գալով՝ մտածում նոր խայծերի, նոր խառնակչությունների, արյան ու ավերի մասին:

Թքած, թե դրանից ով կտուժի, կարևորը՝ շահարկման առարկան գործուն է, արդյունքն էլ՝ նույնը. մեկ՝ ազատագրման, մեկ՝ օտարման տեսքով ու՝ այսպես շարունակ:

Մինչև որ մի օր իրենց խելքից կտնկվեն մի տեղ, կոչնչանան կամ կդառնան խառնակ մի բան՝ Եվրոպայի ցանկապատով ընկած լաթ՝ գնչուական զիզի-բիզի նախշերով, թռչնի ձագերի պես բերանները լայն բացած՝ կերակրվելու ու ծառայելու բնազդով:

Էկզոտիկ թվալու համար երբեմն էլ կծղրտան անցած-դարձած փառքերից, երբ իրենք հերոսներ ու դավաճաններ էին...

Ուշքի գալ է պետք, ազատագրողին՝ ծառայեցնել, օտարողին՝ վռնդել, թույլ չտալ Արցախը շահարկեն, էլ բավ է, այլապես սա է վերջը, այս կետին ենք հասնելու։

Սուսաննա Բաբաջանյան

Լուսանկարը՝ հեղինակի

Մեկնաբանություններ