Հեղափոխության վախճանը

1996-ից սկսած՝ Հայաստանի բոլոր ընդդիմադիր շարժումները փորձել են ունենալ իրենց երկրապահական ռեսուրսը, ընդդիմադիր առաջնորդները հրապարակավ սիրում են նշել, որ իրենց կողքին են ազատամարտիկները, նույնիսկ հնչեցնում են անուններ:

2003, 2008-ին դա բացահայտ բնույթ կրեց. Լևոն Տեր-Պետրոսյանը նույնիսկ հրապարակավ չէր թաքցնում, որ իշխանության հետ կռվի մեջ է մտել՝ ԵԿՄ-ի նկատմամբ վերահսկողություն հաստատելու հարցում:
Իհարկե, նման դրսևորումներն ազատամարտիկներին որևէ օգուտ չեն տվել, ավելի շուտ՝ կոնկրետ գործիչը փորձել է ցույց տալ իր ազդեցիկությունը, հասարակությանը հավատ ներշնչել, իշխանությանն ակնարկել, որ ուժին պատրաստ է պատասխանելու համարժեք գործողությամբ և այլն:
Եռյակի շարժման արշալույսին նույնպես՝ ազատամարտիկների թեման մոդայիկ էր: Նրանց ընդունում էր Գագիկ Ծառուկյանը, իր ժամանցային գոտին տրամադրեց Ռուբեն Գևորգյանին՝ համագումար անցկացնելու նպատակով, հանրահավաքներում հայտարարվում էր, որ իրենց հետ են ազատամարտիկները:
Այսինքն, հասունացվում էր սովորական դարձած «հայկական հեղափոխություն», որի տապալումը պետք է զգային առաջին հերթին հենց դրան մասնակցող ազատամարտիկները: Նրանցից շատերը դիվանագիտություն չեն սիրում և, ի տարբերություն Լևոն Տեր-Պետրոսյանի կամ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի, իրենց դժգոհությունը չեն քողարկում երկիմաստ քաղաքագիտական ձևակերպումներով:
«Եթե գալու են՝ վերջնականապես տուն չգնալու նպատակով՝ կնստեն, կկանգնեն, չգիտեմ ինչ կանեն, այսինքն՝ շարունակություն կունենա, մենք անելիք ունենք, իսկ եթե պիտի գան, հետո նախկինի պես հետ գնան, արդեն դա ավարտվել է: Արդեն այդտեղ անելիք չկա»,- իրեն բնորոշ շիտակությամբ ասում է «Ապարան» ջոկատի հրամանատար Ռազմիկ Պետրոսյանը:
Այս հայտարարությունն ինդիկատորային է, որովհետև ազատամարտիկներն ամենից շուտ են ոգևորվում հեղափոխության գաղափարով ու ամենից շուտ են զգում դրա վախճանը:

Սուրեն ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑ

Հեղինակի նյութեր

• Նիկոլ Փաշինյան, սա քո ուժը չէ, սա քո վախն է
• Կաբո Վերդե. փոքր ազգի մեծ հեքիաթը մունդիալում
• Իսրայելի որոշմամ մասին՝ առանց էմոցիաների
• Ֆուտբոլից անդին. քաղաքականությունը ներխուժել է աշխարհի առաջնություն
• Փաշինյանի վտանգավոր ինքնախաբեությունը
• Աննախադեպ հետընտրական ճգնաժամ․ յոթ ուժ՝ ընդդեմ պաշտոնական արդյունքների
• Փաշինյանը կորցնելու է իշխանությունը, սակայն Հայաստանը չպետք է կորցնի իր կայունությունը, անվտանգությունն ու զարգացման հեռանկարը
• Հունգարիան փակում է ավտորիտարիզմի դուռը, Հայաստանը՝ բացում
• Թշնամիների կարիք ունեցող իշխանություն. Օրուելի «1984»-ը՝ հայկական իրականությունում
• Փաշինյանի ավազակապետության հաստատումը
• Նոր քաղաքական ստատուս-քվո
• Walk հավելվածը՝ ՔՊ վարչական ռեսուրսի գործի՞ք
• Պարտվող իշխանությունը դիմելու է ցանկացած ստորության. պատրաստ պետք է լինենք ցանկացած սցենարի
• Իշխանության «հարամության» սցենարները
• Թևանյանի հայտարարությունից մինչև Վարդանյանի հնարավոր հանձնում․ նույն շղթայի օղակնե՞ր
• Ալիևի առաջ «չոքածը»՝ սեփական ժողովրդի դեմ ագրեսիվ
• «Սա միջամտություն չէ»․ Մակրոնի վտանգավոր ցինիզմը Երևանում
• ԵՄ օրակարգում չկա և չի կարող լինել Հայաստանի անդամակցության հարց
• Արայիկի քինախնդիր վախերը
• «Պրահա-2»՝ Երևանում

Մեկնաբանություններ