Հեռատեսական երգ

Իրիկունը Վաղոն նորից մտքով հոր հետ էր․

- Հարևան, օղորմածիկ հերս անընդհատ աչքիս մեծանում ա ու բարձրանում։ Ամեն անգամ զարմանում եմ, թե ինչքան հեռատես մարդ էր։ Ափսոս էն ժամանակները խակ էինք, չէինք հասկանում։

- Էլի հորդ իմաստուն խոսքերից ես հիշե՞լ։

- Չէ, էս անգամ հորս սիրած երգն եմ հիշել ու էրեկվանից էդ եմ երգում։

- Հայրենասիրակա՞ն երգ ա։

- Համ հայրենասիրական ա, համ էլ ավելի շատ՝ հեռատեսական։

- Այ քեզ բան, էդ ո՞ր երգն ա։

- Էն որ ասում ա․

Եղնիկն իր մեծ տնակում

Նայում էր պատուհանից,

Մի նապաստակ մոտ վազեց

Ու դուռը թակեց․․․

- Լավ էլի, Վաղո, դա կարող ա մի քիչ հայրենասիրական ա, բայց դրա ի՞նչն ա հեռատեսական։

- Աչքիս դու չես հետևում իրադարձություններին ու խաբար չես՝ վաղը-մյուս օրը ինչ ա ըլնելու։

- Էլ սրանից ավելի ի՞նչ պիտի ըլնի։

- Ուրեմն խոսքս լավ հիշի, մի առավոտ էս կենդանական աշխարհը զարթնելու ա ու տեսնի, որ գերագույնը չկա, թռել ա։ Ու սկսվելու ա համատարած եթիմություն, այսինքն՝ խուճապ։

- Լավ, բա հորդ երգը դրա հետ ի՞նչ կապ ունի։

- Էդ եմ ասում, էլի։ Ամենից առաջ էն թքող եղջերուն ա գլխի ընկնելու։ Ուզելու ա թքի, բայց թուքը չորացած ա ըլնելու։ Ու էդտեղ դառնալու ա եղնիկ, մտնի բունկեր, դուռը ներսից փակի ու պատուհանից նայի։

- Բա հետո՞։

- Հետո էն ղուշբազ շլդիկն ա գլխի ընկնելու, վազելու ա բունկեր, տեսնի դուռը փակ ա ու դուռը թակի․

Եղնիկ դուռը բաց,

Որսկան եկավ գազազած․․․

Էդտեղ եղնիկը խղճահարվելու ա ու դուռը բացի, թե բա․

Փոքրիկ շլդիկ ներս արի,

Քո գալը բարի․․․

- Էդ արդեն չեղավ։ Թե դա իմ իմացած թքան եղնիկն ա, դա ոչ մեկի առաջ դուռ չի բացի ու սաղին փուռը կտա։

- Չհասկացա, ուզում ես ասես՝ հերս սխալվել է՞ր։

- Իզուր ես նեղանում, Վաղո։ Մենակ վերջաբանի պահով ա մի քիչ սխալվել, մնացած ամեն ինչը ճիշտ ա։

- Եսիմ թե։

Կարո Վարդանյան

Մեկնաբանություններ