Երեկ փողոցում իմ ծանոթ, 70-նն անց բարձրագույն կրթությամբ տղամարդը, ով նույնիսկ գրքեր է խմբագրել, ասաց, որ Կիրանցից ոչ մի մետր հող չի հանձնվել Ադրբեջանին...
Լավ, հլը ընտրությունները՝ մի կողմ, բայց ընթացքը գոնե բավարար չէ՞ր հասկանալու, թե գործող իշխանություններն ովքեր են, ումն են, իշխանության ինչու են բերվել՚՚՚
Ֆեյսբուքը բացում ես ու հոգեկանդ խախտվում է՝ գրեթե ամեն օր նույն պատկերն է. խոշտանգված շներ, պոկված ծնոտներ, տանջամահ արված ու դաժանաբար կեղեքված կենդանիներ...
Ժողովուրդ ջան, ո՞վ կբացատրի էս հանելուկը:
Երկրի թիվ 1 բայղուշը (էն որ հայ է տեսնում, թե չէ՝ վրա է պրծնում. «դու ընչի՞ չես մեռեեեե....») ասում է՝ պառադից հետո տեխնիկան թողնելու ենք կենտրոնում, որ մարդիկ գան, տեսնեն, նկարվեն...
Վայոց ձորում քարեղեն մի հրաշք կա, որին Վարդանի քար են ասում: Երբ նայում ես այդ քարին, թվում է՝ սպարապետի կիսադեմն է՝ արծվաքիթ, մո¬րուքով, նշանավոր սաղավարտով...
Ամեն դեպքում, երբ Ռուբիոն հարցնի՝ «ինչպե՞ս է ընթանում քարոզարշավը, ինչպե՞ս են գործերը», Ռուբիոյին տեղեկացրեք, որ ձեր մոտ ազատ, մրցակցային, ժողովրդավարական նախընտրական է...
Արդեն տարիներ շարունակ շատերը չեն հետևում և չեն դիտում «Եվրատեսիլի» երաժշտական մրցույթը՝ դա համարելով քաղաքական և նույնիսկ մշակութային առումով հաճախ պղծություն քարոզող, երգի միջոցով սողոսկող պրոպագանդայի միջոց, քաղաքական փափուկ ուժի գործիք...
Գլոբալ աշխարհաքաղաքական պայքարը ազդեցության, հարստության և ռեսուրսների համար եղել է, կա և կլինի անողոք, անկախ նրանից, հաղթելն ու պարտվելը եղել են տաք, թե սառը պատերազմում։
Սառը պատերազմում պարտված Ռուսաստանի նկատմամբ հաղթող Արևմուտքի անողոք վերաբերմունքը ԽՍՀՄ-ի մնացորդների, այդ թվում՝ ռուսների նկատմամբ, մեր աչքի առաջ է...