Թարգե՛ք կավատությունը, պարոնա՛յք

90-ականներին ինչու՞ հաղթեցինք:

Շատ պարզ:

Գիտակցեցինք որ ունենք Մայր Հայրենիք:

ՈՒ առաջին անգամ որոշեցինք՝ մեր Մոր համար սիրեկան չփնտրել. ո՛չ սապոգավոր ալկաշ, ո՛չ ֆրակավոր ջենտլմեն, ո՛չ չալմայավոր պարսիկ կամ ֆեսավոր թուրք:

Առաջին անգամ որոշեցինք չգնալ մեր հազարամյա պատմության էն շուստրի տղերքի ճամփով, որ կամ

Հռոմ էին գնում, կամ Տիզբոն:

Կամ Բագրատունյաց ու Արծրունյաց թագավորների նման, որ հայրենիքը Մայր չէին համարում ու ծախում էին:

Կամ, հեռու չգնանք, մեկել օրվա Արցախյան մելիքների նման Արղության Հովսեփի խելքին ընկած, երկիրը դատարկեցին ու 60 հազար տուն մեր ու մանուկ առած

շարժվեցին դեպի Ռուսաստան՝ Աստրախան, ու լռվեցին

Վրաց թագավորության տարածքում...

Այլ բացառեցինք «Երրորդ ուժի» չակերտյալ օժանդակությունը:

Ասացինք՝ մեր Մայրը մեր սրբությունն է ու մենք ենք պաշտպանելու իր պատիվը:

Պետք եղավ ՝ 500 հոգի մահապարտ էլ գտանք:

ՈՒ դրանից հետո եղան և՛ օգնողներ, և՛ բարեկամներ, և՛

Հարգանք, և՛ ՀԱՂԹԱՆԱԿ:

Իսկ հիմա՞ ի՛նչ եք անում:

Աստվածաշնչի Աբրահամին եք նմանվել, այն տարբերությամբ, որ նա իր կնոջը՝ Սառային էր սրա նրա անկողինը մտցնում, դուք Մայր Հայրենիքը...

Թարգե՛ք կավատությունը,պարոնա՛յք...

Սաշա ԱՍԱՏՐՅԱՆ

Կոլաժը` ՆԻԿՕ-ի (Նիկոլայ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ)

Մեկնաբանություններ