Չես ուզում հավատալ, որ էս մարդը քո մանկությունն է ապրել

Մի օր նայում ես հայելու մեջ ու ուրիշի դեմք ես տեսնում։ Սեփական տանը, սեփական հայելու մեջ տարիքն առած մեկը՝ հանգած հայացքով, ուշադիր նայում ա քեզ ու լռում։ Տեսնես՝ ի՞նչ ա մտածում, ի՞նչ ա ուզում քեզնից։ Կզակի տակ ուր-որ ա մի նոր կզակ ա հայտնվելու, արդեն ուրվագծվում ա, աչքերի շուրջը՝ սև շրջանակներ, մազերն, ասես, ժավելով լվացած լինի, փշոտ դեմքը ծածկված ա տեղ-տեղ սև, տեղ-տեղ սպիտակած մազերով․․․

- Բարև՛, հոպա՛ր։

Հետ չի մնում, լկտիաբար կրկնում ա՝ իբր հոպարը դու ես։ Ժպտում ես՝ ժպտում ա, դեմքդ ծամածռում ես՝ ինքն էլ։

- Դու ո՞վ ես, ես քո հետ կապ չունեմ, ի՞նչ ես ուզում ինձնից։

Չի պատասխանում, շարունակում ա լուռ քեզ նայել։

Չես ուզում հավատաս, որ էս մարդը քո մանկությունն ա ապրել, քո սիրած աղջիկներին ա սիրել, քո մտքերն ա մտածել, քո երազներն ա երազել․․․ Չէ՛, սա օտար մարդ ա, իմ հետ կապ չունի, գողացել ա իմ մանկությունը։

Հետո աչքերում անհուն թախիծ ա հայտնվում, ասես, համակերպվում ա ճակատագրի հետ, ընդունում ա իր դատավճիռը։ Չգիտես՝ խղճա՞ս, թե՞ չարախնդաս։

Ու, հանկարծ, հասկանում ես, որ հիմա էլ պրծում չունես սրանից, ուր գնաս, հետևիցդ գալու ա՝ մինչև մահ։

Հենրիկ Պիպոյան

Մեկնաբանություններ