Գեղցու վրեժը և չարի վերջը

Երբ գեղցին կենտրոնի բնակչին կոչ է անում բարձր գույքահարկի պատճառով վաճառել կամ վարձով տալ բնակարանն ու տեղափոխվել Երևանի ծայրամաս կամ որևէ գյուղ, հասկանում ես, որ հաճախորդով պետք է զբաղվեն նաև հոգեվերլուծաբանները՝ նեոֆրոյդիստները։

Գեղցին պարզապես վրեժ է լուծում։ Չստացված մանկության, հաճախորդացված տարիների համար։ Նաև հեծանիվից է վրեժ լուծում։ Ոչ թե վարում է, այլ վրեժ լուծում։

Վրեժ էր լուծում իջևանցիներից, երբ պահանջում էր արյան գետեր։ Վրեժ է լուծում արցախցիներից։ Արցախը հանձնել է Ադրբեջանին, բայց չի հանգստանում, շարունակում է արցախցիների դեմ պայքարը։

Վրեժ է լուծում հայաստանցիներից, առանձնահատուկ՝ երևանցիներից։ Ընդհանրապես՝ մարդկությունից։

Փոքրիկ Ներոնը վրեժ է լուծում սեփական բարդույթների պատճառով։ Ու երբ այդ վրեժին գումարվում են վախերը, սեփական կաշին փրկելու բնազդը և գիտակցված դավաճանությունը, ապա ստանում ենք փոքր մարդ, որը մեծ ավերածություններ է բերում։

Այս Ցախիս Ցինոբերի խզմզանքը պատրաստ է իր հետևից արյուն ու փլուզումներ թողնել ու վերջում ծլկել դեպքի վայրից։ Այն հույսով, որ հետո կպայմանավորվի, կվաճառվի ու հանգիստ կապրի։ Ինչպես որ 2008-ից հետո արեց։ Բայց խնդիրն այն է, որ այդ նոր տերը շատ դաժան նախապայմաններ ունի։ Հայաստանի հետ կապված նախապայմաններ։ Հենց այդ նախապայմանները բավարարելու համար էլ Նիկոլը սկսել է Կենտրոնի բնակիչներից։ Մինչդեռ Կենտրոնի միայն մեկ բնակիչ կա, որին պետք է վռնդել ոչ թե քաղաքի ծայրամաս կամ գյուղ, այլ Կենտրոնի մեկ այլ տարածք։

Անդրանիկ Թևանյան

Մեկնաբանություններ