Պետությունը, որի անվտանգությունը կախված է մեկ մարդուց, պետություն չէ, այլ՝ պատանդ

Մի հետաքրքիր պատմություն կա Հենրի Ֆորդի մասին։

Նա իր բաժնի ղեկավարներին ուղարկում է արձակուրդ՝ Կարիբյան կղզիներ։

Վերադառնալուց հետո պարզվում է՝

այն բաժինները, որոնք աշխատել էին նաև ղեկավարի բացակայությամբ, պարգևատրվում են,

իսկ այն ղեկավարները, որոնց բացակայությամբ ամեն ինչ կանգ էր առել՝ ազատվում են աշխատանքից։

Առաջին հայացքից՝ պարադոքս է։

Բայց իրականում՝ սա ղեկավարության ամենախորը չափանիշներից մեկն է։ Սա ղեկավարության պարզ ճշմարտություն է․

եթե համակարգը կախված է մեկ անձից, ուրեմն համակարգ չկա։

Երբ Նիկոլ Փաշինյանը ասում է՝

«եթե ես չընտրվեմ, սեպտեմբերին պատերազմ կլինի», իրականում ասում է մի շատ վտանգավոր բան։

Ասում է, որ 8 տարի ղեկավարելով երկիրը՝

չի ստեղծվել ինստիտուցիոնալ անվտանգային համակարգ, չի կառուցվել պետություն, որը կարող է ապահովել իր անվտանգությունը անկախ անձերից։

Սա արդեն խոստովանություն է, ոչ թե կանխատեսում։

Պետությունը, որի անվտանգությունը կախված է մեկ մարդուց, պետություն չէ, այլ՝ պատանդ։

Իսկ «խաղաղությունը», որը պահվում է ստի, կեղծիքի, վախի, շանտաժի և շարունակական զիջումների հաշվին, խաղաղություն չէ։

Դա ընդամենը ժամանակավոր լռություն է՝

մինչ հերթական պարտադրանքը կամ անպատրաստ պատերազմը:

Գևորգ Կարապետյան

Մեկնաբանություններ