Թարթաչափ

Եվ ի՞նչ մնաց մեզ ապրելու,

ախր, վայ թե բան չմնաց

(սոսկ շնչելը չեմ ակնարկում,

ողջ լինելը դեռ ապրել չի).

մի ջերմ հայացք,

մի գոլ ժպիտ,

երկու տաք բառ

խնայում ենք,

ասես հետներս ենք տանելու:

Առիթ չկա խռովելու՝

հորինում ենք,

նեղսրտելու պատճառ չկա՝

ստից մի բան

բստրում ենք,

լուն սարքում ուղտ,

մոծակը՝ փիղ,

չեղած տեղից թունավորվում,

թունավորում,

օրվա հերն էլ տեղը-տեղին

անիծում ենք:

Հետո կասենք

էս ի՞նչ եղավ,

էս ո՞նց եղավ,

ինչու՞ եղավ,

ախր ունեինք, չէ՞,

դեռ ունեինք

գերանդու շեղբին չհասած

մի թարթաչափ

կարճ ժամանակ:

Լիլի Մարտոյան

Մեկնաբանություններ