Գնաց, բայց նրա ձայնը դեռ հնչում է

Մովսես Գորգիսյան՝ ճշմարտության համար նահատակված։

Ժամանակի խավարի մեջ, երբ ժողովուրդը քայլում էր լռության ստվերների տակ,

հանկարծ մի կրակ բարձրացավ ամբոխի միջից։

Կրակ, որ անուն ուներ - Մովսես Գորգիսյան։

Նա չէր խոսում՝ գոռում էր դարերի խորքից եկող ճշմարտությունը։

Երբ նրա ձեռքերում բարձրացավ եռագույնը,

թվում էր՝ ամբողջ երկինքը թեքվեց նրա կողմը

ու լսեց, թե ինչպես է մի ժողովուրդ կրկին հիշում իր անունը։

Ամբոխը տեսնում էր երիտասարդ,

բայց դարերն էին կանգնած նրա թիկունքում։

Նրա խոսքը սուր էր, ինչպես ժողովրդին արթնացնող առաջին հարվածը։

Նրա հայացքը անշեղ էր, ինչպես տղամարդու վճիռը

ազատություն վերցնելու՝ ոչ խնդրելու։

Եվ երբ սահմանին տագնապի կրակը բռնկվեց,

Գորգիսյանը քայլեց առաջ՝ առանց վարանելու,

ասես ճակատագիրն արդեն գրված էր իր արյան մեջ։

Նա գնում էր ոչ թե մահվան, այլ՝ հավերժության հանդիպելու։

Այդ ձմեռվա օրը,

երբ կրակոցը հատեց օդը,

թվում էր՝ մեկ սիրտ դադարեց զարկել։

Բայց իրականում սկսեց բաբախել մի ուրիշ սիրտ -

ազգային ազատության անսպառ սիրտը։

Մովսեսն ընկավ,

բայց նրա անունը բարձրացավ այնպես,

ինչպես միայն երկինքը կարող է բարձրացնել հերոսին։

Նա դարձավ ոչ թե պարզապես հիշողություն,

այլ՝ խորհրդանիշ,

ազատության դրոշի մեջ ապրող անկոտրում շունչ։

Եվ այսօր, նրա հիշատակի օրը,

երբ ճամփաները կրկին ծանր են,

երբ ճշմարտությունն ասելը հեշտ չէ,

մենք նրան հիշում ենք

ոչ միայն որպես հերոս,

այլ որպես մարդ,

որ ոտք էր դնում հրապարակ՝ պարզ ճշմարտություն ասելու։

Եվ հենց այդ պարզ ճշմարտությունն էր,

որ փոխում էր պատմության ընթացքը։

Մովսես Գորգիսյանը գնաց,

բայց թողեց մի բան,

որ դեռ այսօր էլ դժվար է կրել,

բայց նույնքան անհրաժեշտ -

ազատության պահանջը մեր ներսում։

Կարող են մեռցնել մարդուն, բայց ոչ ձայնը։

Երբ մարդն ասում է ճշմարտությունը,

նրա խոսքը չի մեռնում՝

նա շարունակում է լսվել մյուսների բերանով,

նրա անվամբ, նրա արիությամբ, նրա հիշատակով։

Մովսես Գորգիսյանը գնաց,

բայց նրա ձայնը դեռ հնչում է։

Հիշում ենք։

Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ

Մեկնաբանություններ