Բռնաճնշումների մասշտաբների տարբերությունը չի արդարացնում բռնապետական նկրտումների հանցավորությունը

Այսօր բռնադատվածների հիշատակի օրն էր: Գնացինք ծաղիկ դրեցինք հուշարձանին: Այդ հուշարձանը կառուցվել է, որ հարգվի Խորհրդային Միության կողմից սեփական քաղաքացիների նկատմամբ իրականացված քաղաքական տեռորի զոհերի և բռնաճնումների ենթարկված միլիոնների հիշատակը:

Այս հուշարձանը կառուցվել է նաև այն նպատակով, որ անկախ Հայաստանում չլինեն քաղաքական բռնաճնշումների հետևանքով մահվան և ազատազրկման ենթարկվածներ:

Այսօր Հայաստանում նորից կան տասնյակ քաղբանտարկյալներ, բռնադատվածներ: Նիկոլական պրոպադանդիստները ստորաբար փորձում են արդարացնել ապօրինությունները, ասելով, որ չի կարելի իրենց արածը համեմատել ոչ բոլշևիկյան տեռորի, և ոչ էլ անգամ 2008 թվականի ընտրությունների և մարտի 1-ի հետ:

Այո, խորհրդային բռնադատվածները կազմել են բնակչության 1 տոկոսից ավելին, հիմա բռնադատավածներն ու քաղբանտարկյալբերը հաշված մարդիկ են և պատժի դաժանությունն անհամեմատելի է: Համեմատելու բան իսկապես չկա:

Բայց բռնաճնշումների մասշտաբների տարբերությունը չի արդարացնում բռնապետական նկրտումների հանցավորությունը: Մեկ քաղբանտարկյալն անգամ արդեն շատ-շատ է, քանի որ նրանով բացվում է դուռը դեպի բռնապետություն:

Հոկտեմբերի 27-ի սպանությունները, 2008 թվականի ընտրությունների կեղծումը, մարտի 1-ի ոճրագործությունը, 2015-ի սահմանադրական հանրաքվեի կեղծումը իսկապես Հայաստանի նորանկախ պատմության ամենախայտառակ ոճրագործություններն են: Բայց դա չի արդարացնում ոչ 2026 թվականի ընտրությունների կեղծումը, ոչ էլ Արթուր Օսիպյանի կամ Արմեն Աշոտյանի նկատմամբ իրականացվող բռնաճնշումները:

Հայաստանը պետք է լինի ազատ երկիր:

Լևոն Զուրաբյան

Մեկնաբանություններ