«Իրատես de facto»-ի հարցերին պատասխանում է Ղազախստանի խորհրդարանի սենատոր, Ղազախստանի նախկին պաշտ-պանության փոխնախարար ՍԵՐԳԵՅ ԳՐՈՄՈՎԸ:

Վաթսունական թվականների վերջերն էին: ՈՒսանող էի Երևանի պետական համալսարանում: Մանկավարժ ծնողներս դժվարությամբ էին հոգում բազմանդամ ընտանիքի հոգսերը: Առջևս ծառացել էր աշխատելու, ծնողներիս ինչ-որ կերպ սատարելու խնդիրը: Թերթերից մեկում հայտարարություն կարդացի, որ Երևանի էքսկուրսիոն բյուրոն ապագա էքսկուրսավարների դասընթացներ է կազմակերպում՝ ավարտից հետո աշխատանքի տեղավորումով: Գնացի: Երեկոյան ժամերին անցկացվող պարապմունքները վարում էին 1965 թվականի դեպքերի ակտիվ մասնակից, երջանկահիշատակ Հեգել Շահինյանն ու այսօր էլ իմ ավագ ընկեր ԱՐԹՈՒՐ ՆԱՎԱՍԱՐԴՅԱՆԸ:

Բիրյուլյովյան իրադարձությունները, անշուշտ, իրենց արձագանքը կգտնեն Ռուսաստանի ներքաղաքական կյանքում, մասնավորապես ներգաղթի կարգավորման գործում։ Ի՞նչ տեղի ունեցավ, և ինչի՞ կարող է հանգեցնել այդ ամենը. այս հարցերի շուրջ է «Իրատես de facto»-ի զրույցը մոսկվացի լրագրող ՌՈՒԲԵՆ ՀԱՅՐԱՊԵՏՅԱՆԻ հետ։

«Սալը, թթուն, գորիլկան իսպառ մոռանում եք և ուտում եք այն, ինչ ուտում է քաղաքակիրթ Եվրոպան` ոստրեներ ու գորտեր»:

Երեկ Ազգային ժողովի քառօրյան մեկնարկեց թունդ բանավեճով։ Առիթը «Կանանց և տղամարդկանց հավասար իրավունքների և հավասար հնարավորությունների ապահովման մասին» օրենքի նախագիծն էր, որը հանրության շրջանում առավել հայտնի է որպես «Գենդերի մասին» օրենք։ Ազգային ժողովի պատգամավորներից փորձեցինք պարզել՝ գիտեն՝ ի՞նչ է նշանակում «գենդեր»։

ՈՒրբաթ օրը ՕԵԿ առաջնորդ, ԱԱԽ քարտուղար Արթուր Բաղդասարյանի քառասունհինգամյակի արարողությանը մասնակցել է ոչ միայն հայաստանյան ողջ իսթեբլիշմենտը, հրավիրված է եղել ողջ Անվտանգության խորհուրդը, այլև իր «լավ հայ ընկերոջը» անձամբ շնորհավորելու համար տիկնոջ հետ Հայաստան է ժամանել ՀԱՊԿ քարտուղար Նիկոլայ Բորդյուժան:

Տարիներ առաջ էր երբ ես Լա Քրասենթայի ու Թահանգայի Հայաստանյայց առաքելական եկեղեցու հոգևոր հովիվն էի, մի օր զանգահարեց հավատացյալներից մեկը և մի կարևոր հարցով ուզեց տեսնել ինձ: Բնական է, ես սիրով համաձայնեցի: Եկավ, բարետես մի կին էր, հետո իմացա, որ երեք երեխաների մայր է, ամուսին էլ ունի: Մի քանի րոպե զրուցելուց հոտո սկսեց լաց լինել ու պատմեց իր ընտանիքի, մասնավորաբար տղայի մասին: ՈՒշադիր լսեցի նրան: Պատմությունն այս էր:

1975 թվականն էր: Վազգեն Վեհափառի մոտ իբրև քարտուղար աշխատում էի ավելի քան հինգ տարի (Վեհափառի թույլտությամբ 1970-1972 թվականներին երկու տարի կամավոր մեկնեցի զինվորության խորհրդային բանակում ծառայելու համար): Արդեն ամուսնացել էի և մեկ տարի էր, որ ձեռնադրվել էի ամուսնացյալ քահանա: Ապրիլի 30-ն էր: Վեհափառն ինձ ասաց, որ հաջորդ օրը` մայիսի 1-ին, հակառակ որ տոնական օր էր, լինեմ տեղում (մայիսի 1-ին Երևանի հրապարակում մեծ շքերթ էր լինում և հազարավոր քաղաքացիներ մասնակցում էին այս շքերթին, որը լինում էր նաև զինվորական կամ աշխատանքային), քանի որ հյուրեր պիտի ունենար և, բացի դրանից, անհետաձգելի գործեր կային անելիք իր հետ:

...թե ՀՀԿ ԳՄ-ում երբ խոսվել է, թե ԲՀԿ բոլոր պատգամավորները նախընտրական ողջ ընթացքում Արարատում են եղել, նաև ողջ կորպուսով վստահված անձինք են, ԳՄ-ում որոշել են, որ իրենց տեղի ռեսուրսները բավարար են, կարիք չկա, որ պատգամավորներ գնան այնտեղ: Սակայն ընտրության օրը քաղաքական որոշում է կայացվել, ու Արարատ է ուղարկվել ՀՀԿ-ի «նոր շտաբի պետ» Էդուարդ Շարմազանովը: Որոշ տեղեկություններով` Արարատի մարզ նրա «գործուղումը» անչափ ծանր են տարել ԱԺ էլիտայում. ոմանք սկսել են անհանգիստ շարժումներ անել` հնարավո՞ր է` դա «նշան» էր, թե ինչ-ինչ զարգացումների դեպքում ԱԺ-ում ևս Շարմազանովը կփոխարինի Արարատի «ասողին»:

Եվ այսպես, մեր հարևանները նոր նախագահ ընտրեցին։ Դա կրթության և գիտության նախկին նախարար Գեորգի Մարգվելաշվիլին է։ «Վրացական երազանք» քաղաքական կոալիցիան, այսպիսով, ապացուցեց, որ խորհրդարանական ընտրություններում իր հաջողությունն օրինաչափ էր և ոչ թե պատահական, և որ Միխայիլ Սաակաշվիլու ու նրա մերժված «Միացյալ ազգային շարժման» (ՄԱՇ) կառավարման շրջանը տխուր վախճան ունեցավ։