Արարատ քաղաքում կայանալիք տեղական ինքնակառավարման մարմնի ընտրության հիմնական մասնակիցները ՀՀԿ-ն ու ԲՀԿ-ն են: Երկուսի համար էլ Արարատում կայանալիք ընտրությունը կարևոր նշանակություն ունի: Եթե ՀՀԿ-ը հաղթելու խնդիր ունի, որ ապացուցի, որ Արարատի մարզում և կոնկրետ մարզկենտրոնում ավանդաբար ազդեցություն է ունեցել, մարզը ՀՀԿ պատմության կարևորագույն դեմքերի բնակավայրն է, ապա ԲՀԿ ղեկավարությունը խնդիր ունի շարքերին ցույց տալու, որ շարունակում է հանուն իշխանության պայքարը և կարող է ՀՀԿ-ին հաղթել Վազգեն Սարգսյանի տան մոտակայքում:

-Պարոն Մարտիրոսյան, Աղվան Գառնիկիչի հեռացումից հետո գնացել, ձեռքը սեղմե՞լ եք: -Ինչի՞ համար… որպես մխիթարա՞նք: -Այո, որպես մխիթարանք` տխուր սրտի:

-Պարոն Եղիազարյան, «Իրատես de facto»-ի տեղեկություններով, Արթուր Բաղդասարյանի և Գագիկ Ծառուկյանի միջև տեղի ունեցած վեճին ներկա են եղել ուժայիններ, մասնավորապես, ԱԱԾ տնօրեն Գորիկ Հակոբյանը և ՀՀ ոստիկանապետ Վլադիմիր Գասպարյանը։ Որպես Ազգային անվտանգության նախկին փոխնախարար, ինչպե՞ս կմեկնաբանեք կատարվածը. արդյո՞ք հանրապետության թիվ 1 ուժայինը, իմա՝ Գորիկ Հակոբյանը, պետք է հանդուրժեր, որ իր ներկայությամբ նման տհաճ միջադեպ գրանցվեր։ -Թույլ տվեք չհավատալ Ձեզ, որ նման միջադեպ է եղել։

«Իրատես de facto»-ի զրուցակիցն է Եվրազէսի ինստիտուտի տնօրեն, ՌԴ գիտությունների ակադեմիայի Եվրասիական տնտեսական ինտեգրացիայի հարցերով գիտական խորհրդի բյուրոյի անդամ ՎԼԱԴԻՄԻՐ ԼԵՊԵԽԻՆԸ:

Գագիկ Ծառուկյան-Արթուր Բաղդասարյան միջադեպը երեկ ամենաշատն էր քննարկվում ԱԺ միջանցքներում: ՕԵԿ խմբակցության անդամ ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԸ մեզ հետ զրույցում չցանկացավ վեճի մանրամասների մեջ խորանալ, բայց վստահեցրեց, թե զուտ «տղամարդավարի» զրույց է եղել:

Երեկ ԱԺ-ն շուրջ 50 րոպե չէր կարողանում կանոնակարգը հաստատել. պատճառը Նիկոլ Փաշինյան-Զարուհի Փոստանջյան-Հովիկ Աբրահամյան բանավեճն էր: Ի վերջո, ՀՀԿ-ականների նյարդերը տեղի տվեցին, և վրդովված խոսեց ՄԱՐԳԱՐԻՏ ԵՍԱՅԱՆԸ` ընդդիմությանը նմանեցնելով հայտնի անեկդոտի «զոքանչին», որին փեսան ուսերին դրած ման է տալիս, որ դեմքը չտեսնի: Նա հորդորեց ընդդիմադիրներին չափի զգացողություն ունենալ:

Մենք` գյումրեցի մի խումբ վարորդներ, այլ ելք չունենալով պայքարելու մեր իրավունքների համար, որոշեցինք հանդես գալ նաև բողոք-նամակով:

Ամեն բան ընթանում է յուր տրամաբանական հունով։ Զի էն գլխից մեր գլուխներն ու ոտքերը փոխատեղվեցին, և մինչ օրս ոտքերը մեր մտորում են, մեր գլուխները՝ քայլում։ Խոսքը երկրիս մասին է, երրորդ հանրապետության դարդ ու ցավի մասին։ Մի խոսքով, օրն էր կիրակի, թիվն էր 13, տոնն էր հմայիչ-գրգռիչ-հայհոյիչ։

Կարելի է պատկերացնել մոսկվացի հայերի անհանգստությունը արվարձանային Բիրյուլյովոյում ռուս երիտասարդի աղմկահարույց սպանության կապակցությամբ` միայն թե հայ չլինի մարդասպանը։ Բարոյապես շատ թանկ նստեց բեռնատարի վարորդ Հրաչյա Հարությունյանի անվան հետ կապված հակահայկական հիստերիան։ Եվ հազիվ թե չարախնդության առիթ դառնար այն պարագան, որ կասկածվող հանցագործը ադրբեջանցի է։ Ադրբեջանցին, վրացին, հայը, հյուսիսկովկասցին սկսել են ընդհանրանալ ռուսի աչքում։ Մանավանդ նման ողբերգական միջադեպերից հետո։

Ես` որպես հայ մտավորական, մտահոգված եմ, որ մեր օրերում` 21-րդ դարում, կան մարդիկ, ովքեր մտածում են ճիշտ և ճիշտ 20-րդ դարի կյորիսեցի Արթին պապի նման, որ հենց ցարը կարդա նամակը, կհրամայի իսկույն Եգոր Ադամովին բանտից ազատել և հասցնել իր հորը: Որպեսզի խոսքս լինի հակիրճ, դուրս զգացմունքների բնագավառից և մեջբերումներ չկատարեմ Բալայանի ծավալուն դասախոսությունից, կասեմ հետևյալը։