Մինչ այս աշխարհի հզորները մոլորակը, ֆուտբոլի գնդակ դարձրած, այս ու այն կողմ են «տշում» (ասա, այ ադամորդիներ, ի՜նչ եք ուզում խեղճ երկրագնդից. խելոք վեր ընկեք տեղներդ, էլի. ապրածներս մի կյանք չէ՞), բուն ֆուտբոլում ավելի քաղաքակիրթ հարաբերություններ են` պրծա՞վ իննսուն րոպեն, տղաները նեղ մարդկային բնույթի վիրավորվածություններն արագ մոռանում, իրար հետ պարզ, մարդավարի ողջագուրվում, հաշտ, խաղաղ գնում են իրենց տները: ՈՒ սա ոչ թե լավ է, այլ լավից էլ լավ է, որովհետև ոչինչ այս աշխարհում ավելին չէ սիրով ապրելուց: Գուցե թե խոսքիս նախամուտքը մի քիչ փիլիսոփայական ստացվեց, իմ ընթերցողն եք, ներող կլինեք. տարիքս առած մարդ եմ, կարող է մի քիչ էլ թեմայից դուրս փնթփնթամ: Այնպես որ սրտներիդ մոտ մի ընդունեք, եթե ասածիս մեջ սերը մի քիչ պակաս ու հանդուրժողականությունը մեծ եղավ: Մի խոսքով` իրար հասկացանք:

Երբ ասում ենք Կոմիտաս, հասկանում ենք Արևելյան և Արևմտյան Հայաստանի 1000-ամյակների ամբողջ մշակույթը` արտահայտված երաժշտության լեզվով: Մինչ այդ ասվում էր` մենք եղել ենք հին ազգ, մեծ ազգ, մենք ունեցել ենք մեր ոգին: Միայն ասվում էր: Այդ տարիներին հայերն իրենց ազգանունը փոխում էին, դնում Հայկունի, Ամատունի, ասում էին, որ իրենք հայկական այդ տոհմերի շարունակությունն են և երգում էին հայրենասիրական երգեր` ռուսական ռոմանսներով, չգիտեին անգամ՝ որն է հայկական երգը:

Ամռանը հերթական անգամ Հայաստանում էր մեր աշխարհահռչակ հայրենակցուհին` ՀՀ ժողովրդական արտիստ ՀԱՍՄԻԿ ՊԱՊՅԱՆԸ: Այս անգամ նրա հետ մեր երկիր էին ժամանել նաև ամուսինը` թատերական հայտնի գործիչ, հայոց լեզվի, հայ մշակույթի, հայոց պատմության գիտակ Կոնրադ Կուհնը, և դուստրը` տասներկուամյա Սիրանուշը:

Սեպտեմբերը ԱՄԷ-ում հայ համայնքի համար ակտիվ ամիս էր։ Նախ Աբու Դաբիի ՀՀ դեսպանությունում Անկախության 22-ամյակի առիթով տեղի ունեցավ՝ ընդունելություն: Անկախության տոնին էր նվիրված նաև Դուբայի և հյուսիսային էմիրությունների հրավերով ԼՂՀ փոխվարչապետ Արթուր Աղաբեկյանի այցը Շարժա: Ինչպես միշտ, պետք է ընդգծենք, որ ԱՄԷ հայ համայնքի առօրյայի անբաժանելի և կարևոր մասն են կազմում միօրյա վարժարանների դասընթացները և հայ համայնքի համար մատուցվող պատարագները: Դրանք նույնպես վերսկսվեցին սեպտեմբերին: Մի կարևոր տոն էլ չմոռանանք. սեպտեմբերին լրացավ Դուբայում գործող «Ռադիոայգ» օնլայն ռադիոկայանի գործունեության երկու տարին:

Եթե վերը նշվածը վերաբերում է բոլոր ժողովուրդներին, ուրեմն դա պատմության ընթացքում փորձված, որոշակի տրամաբանական շղթայի միջոցով ձևավորված բանաձև է, որը կարելի է բացել ու վերստին ապացուցել: Փորձենք:

Ժամանակին Չինաստանի առաջնորդ Դեն Սյաոպինը, մի բարեփոխիչ, որի անվան հետ են կապված ՉԺՀ-ի վերջին տասնամյակների բոլոր նվաճումներն ու հաղթանակները, բարելավելով հարաբերություններն արտաքին աշխարհի հետ, առաջնահերթ էր համարում տնտեսական բարեփոխումների անցկացումը երկրում։

Ան ընկերական պարտքն որ մարդու բնութեանը հետ աշխարհ կը բերէ, և ան եղբայրական և ազգային սէրը որ Աստուածային և մարդկային օրէնքները կը գովէ, ոչ ոք կրնայ աւելի օգտակար և վայելուչ կերպով կատարել` ինչպէս ազգային բարերար մը: ...Ազգասիրութիւնը, ազգին հայրենական հոգին վառ պահելը խիստ մեծ բարիք է ազգի մը. և ահա ամէնքն ալ կրնան աս բարերարութիւնն ընել: Կատարեալ բարիք մըն է ազգին` անոր նախատինք և բեռ չըլլալ, և ազգը իրեն նախատինք չսեպել. և ամէն մարդ պարտական է սա բանիս:

«Հոգնել եմ, հոգնեցրել, ամեն ինչ իր ժամանակն ունի, չէ՞, մահն էլ պիտի ժամանակին գա, չի գալիս»,- ասում էր ՍՈՍ ՍԱՐԳՍՅԱՆԸ։ Այդպես էր ասում, որովհետև մենակ էր։ Ընկերներն ու մտերիմները վաղուց չկային, իսկ հուշերն ու հիշողությունները, ապրածի համն ու հոտը նրանց հետ էր կապված ու նրանց հետ էր կիսել։ «Ձեն եմ տալիս. ոչ ոք չի պատասխանում։

Հովվապետական այցով Հայաստան կժամանի աշխարհի եզդիների հոգևոր առաջնորդ Ն.Ս.Մ. Միրե-Միրա Թահսին Բեգի որդին` Հազըմ Բեգը։ Հայաստանի եզդիների և, ինչու չէ, նաև ամբողջ աշխարհի եզդիների համար պատմական իրադարձություն էր 2012 թ. սեպտեմբերի 29-ին Արմավիրի մարզի Ակնալիճ գյուղում եզդիների սրբատեղիի բացումը, որն օրհնեց համայն եզդիների հոգևոր առաջնորդ Նորին սուրբ մեծություն Միրե-Միրա Թահսին Բեգը: Այս տարի նույն օրը` սեպտեմբերի 29-ին, նույն գյուղում տեղի կունենա եզդիների սրբատեղիի օծման առաջին տարվա տոնակատարությունը։