Չեռնոգորիայում ավարտված ըմբշամարտի Եվրոպայի պատանեկան առաջնությունում լավ մասնակցություն են ունեցել մեր մարզիկները: Ազատոճայիններ, 50 կգ քաշային Վահե Մատինյանի ու 69 կգ քաշային Տիգրան Մնացականյանի նվաճած արծաթե մեդալների մասին արդեն տեղեկացրել ենք:

Բրազիլիայում ընթացող ֆուտբոլի համադաշնությունների գավաթի խաղարկության եզրափակչի առաջին մասնակիցը հայտնի է: Հայտնի է նաև երկրորդը, սակայն քանի որ խաղն ավարտվել է ուշ ժամի, այդ իսկ պատճառով չենք կարողացել այն այս նյութի շրջանակներում տեղադրել: Ինչևէ: Հանգամանքներ, իրողություններ կան, որոնց պիտի կամա թե ակամա ենթարկվես անգամ մեր այս առուփախի լեն ու բոլ օրերում: Լավ, չքաղաքականանանք, մանավանդ որ դրա ոչ առողջությունն ունենք, ոչ էլ տրամադրությունը: Անցնենք մեր անմեղ գործին:

Գեղանկարիչ ՎԱՐՈՒԺ ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԸ Ռիգայում է բնակվում 1982-ից: Մեկնել է սովորելու` վերադառնալու մտադրությամբ, բայց, հանգամանքների բերումով, դեռ օտար երկրում է: Վերադարձի մտադրությունը չի փոխել: Ասում է, որ շփվում է տեղի հայ համայնքի հետ, բայց հիմնականում ինքն իր հետ է լինում:

Վազգեն Վեհափառը երբեմն սիրում էր կատակներ անել նույնիսկ բարձրաստիճան հոգևորականների հետ: Չեմ հիշում` ո՞ր թվականն էր: Երուսաղեմի Սրբոց Հակոբյանց վանքի նախկին լուսարարապետ Հայկազուն արքեպիսկոպոս Աբրահամյանը, որին իմ ամբողջ հոգևոր ծառայության ընթացքում ունեցել եմ իբրև տիպար և օրինակելի հոգևորական ու շատ բան եմ սովորել նրանից, այդ տարիներին երեք պաշտոն էր զբաղեցնում. Գերագույն հոգևոր խորհրդի ատենապետն էր, Մայր տաճարի լուսարարապետն էր և հոգևոր ճեմարանի վերատեսուչն էր: Բնական է, որ շատ նամակներ կային, որոնք Վեհափառ հայրապետի փոխարեն նա էր ստորագրում։ Ստորագրությունը այսպիսին էր` Հայկազունարքեպիսկոպոս:

Արդեն ակնհայտ է, որ Ռուսաստանը զինում է Ադրբեջանին։ Արդյոք սրանով չե՞ն խախտվում Հայաստանի հետ ունեցած Ռուսաստանի ռազմավարական գործընկերության սկզբունքները, դրանով Ռուսաստանը ամերիկյան քաղաքականություն չի՞ իրականացնում։

«Ի՞նչ արժե ծիրանը»,- հարցրի Արմավիրի մարզի ճանապարհին ծիրան վաճառողին։ «100 դրամ»,- ասաց նա։ «100 դրա՞մ»,- չհավատալով աներևակայելի էժան գնին` հարցրի ես։ «Լավ, լավ 70 դրամ»,- վախվորած ասաց գյուղացին, և իմ սկզբի զարմանքը տխրության վերածվեց։ Նայում էի արևից սևացած, հողի ու ջրի հետ կռիվ տված մոտ 40 տարեկան կնոջ ժամանակից շուտ ծերացած դեմքին և ձեռքերին ու մտածում` այս ինչ օրի են հասցրել գյուղացուն։

Առավոտյան իմ հոգուն տիրեց մի տարօրինակ մեղմություն ու քնքշություն, հեզություն ու թեթևություն, ներողամտության մի անսահման զգացում: Իմ բանտարկված վիճակը թվում էր այլևս թեթև ու չնչին մի բան: Այդ պահին ես պատրաստ էի ներել բոլոր նրանց, ովքեր երբևիցե ինձ վիրավորել էին ինչ-որ բանով, և ներողություն խնդրել բոլոր նրանցից, ում երբևիցե որևէ բանով վիրավորել էի:

Վերջերս կայացան Հայաստանի բանկերի միության նախագահի ընտրությունները։ «Անելիքբանկի» ղեկավար ՍԱՄՎԵԼ ՃԶՄԱՉՅԱՆԸ, որը 2003-2006 թթ. ղեկավարել էր այս կառույցը, կրկին ընտրվեց։ Նկատենք, որ «Արարատբանկի» գլխավոր տնօրեն Աշոտ Օսիպյանը Սամվել Ճզմաչյանից հետո Հայաստանի բանկերի միության երկարակյաց նախագահն էր։ Նա 2 տարի գլխավորեց այս կառույցը։ Ի՞նչ ժառանգություն է թողել Աշոտ Օսիպյանը: Այս և այլ հարցերի շուրջ զրուցեցինք Հայաստանի բանկերի միության նորընտիր նախագահի հետ։

«Իրատես de facto»-ի հյուրն է թարգմանիչ, գրականագետ ՄԱՐՈ ՄԱԴՈՅԱՆ-ԱԼԱՋԱՋՅԱՆԸ, ում թարգմանությամբ «Անտարես» հրատարակչությունը 2012 թվականին լույս է ընծայել թուրք գրող Էլիֆ Շաֆակի մեծ աղմուկ հանած «Ստամբուլի ընկեցիկը» վեպը: Մեր զրույցն այդ վեպի ու դրանում արծարծվող խնդիրների շուրջ է:

Չգիտեմ ում, որովհետև կուզես բաց, կուզես փակ, կուզես չուղարկված նամակ գրիր, միևնույն է, բանի տեղ դնող չկա: Բայց եթե ուզում ես օգտակար բան առաջարկել, պիտի չվհատվես, շարունակես: Ես էլ շարունակում եմ: Կրկին բարեգործության թեմայով: