Ընթացիկ տարին համաշխարհային ֆուտբոլի համար առանձնացավ մեծ սպորտին երկու խոշորագույն մարզիչների հրաժեշտ տալով: «Մանչեստր Յունայթեդում» ավելի քան քսանհինգ տարի անփոփոխ աշխատած լեգենդար Ալեքս Ֆերգյուսոնի մասին արդեն գրել ենք: Այժմ հերթը ոչ պակաս լեգենդար Յուպ Հայնկեսինն է, ով ընթացիկ մրցաշրջանում Մյունխենի «Բավարիայի» համար քամեց առավելագույնը: Ֆուտբոլիստի իր մարզական կարիերայի լավագույն տարիները նվիրելով Մյունխենգլադբախի «Բորուսիային»` Հայնկեսը մարզչական գործունեությունը սկսեց հենց այդ ակումբից` ութ տարում թիմը երկու անգամ հասցնելով երկրի ներքին առաջնության երրորդ հորիզոնական:

Որքան հիշում եմ, մարդկության հանցավոր ձեռքը նշանավոր «Մոնա Լիզայի» վրա առաջին անգամ բարձրացել է 1912 թվականին: Ցուցադրության ժամանակ այցելուն երկար կանգնել է կտավի առաջ, հետո հրազենո՞վ, թե՞ դանակով «գրոհել» ու վնասել է մեծագույն նկարչի գլուխգործոցը: Դեպքը հետագայում բացատրվել է վայ-այցելուի ունեցած հոգեկան շեղումով: Ես հիմա չգիտեմ` մարդը շեղումն ունեցել է ի սկզբանե՞, թե՞ այն «ծնվել» է կտավը դիտելիս, բայց որ գեղեցիկը նաև հունից հանելու, չկանխատեսված քայլերի դրդելու հատկություն էլ ունի, չեմ կարծում, թե վիճարկելու բան է:

Այժմ մշակույթի և մասնավորապես արվեստի մասին խորհելիս հաճախ տեսիլվում է բանաստեղծի պատկերած այն ծառը, որի սաղարթում հավքերը բույն են շինում ու երգում, մինչդեռ ծառը տակից սղոցում են։ Մշակույթի կենաց ծառը փորձում են կտրել առավել «բարձր հովանավորությամբ»: Ովքե՞ր են այդ վնասատուները, զավթիչները, կեղեքիչները, բռնակալները:

Այս կյանքում կան երկու արգելող պատճառներ, որոնք, իբրև գլորելու պատրաստ քարեր, կանգնած են մեր ոտքերի առջև: Դրանցից առաջինը մարմինն է, իսկ երկրորդը` աշխարհը: ՈՒրեմն եկեք քննարկենք խնդիրը, որպեսզի պարզենք` հիշատակվածները հավիտենական մի կյանք արժե՞ն, որոնց համար ներկա կյանքը մեր ձեռքից բաց թողնելու փորձության մեջ ենք, կամ թե սրանք կորցնելը հավիտենական կորստից ավելի՞ ծանր է:

1915 թ. հունիսի առաջին շաբաթվա ընթացքում, Բիթլիսի հայերի կոտորածներից հետո դեռ անձեռնմխելի կմնա Մուշ քաղաքի, Մշո դաշտի և Սասունի հայությունը, թուրքը չէր մոռացել, որ Տարոնը և Սասունը միջնաբերդ կհանդիսանային հայ հեղափոխության համար: Այդ իսկ պատճառով Տարոնի և Սասնա հայության հաշվեհարդարի գործը թողնված էր վերջնագծին:

Հայտնի է, որ «Նարեկ»-ը օժտված է բուժիչ հատկություններով: Նրա ընթերցանությունը բարերար է ազդում ոչ միայն հայի, այլև այլազգի հիվանդների վրա, որոնք նարեկաբուժության արդյունքում ապաքինվում են: Այսինքն, կարևորը ոչ միայն Նարեկացու «Մատյան»-ի բառերի իմաստն է, այլև նրանում ամփոփված տիեզերական տեղեկույթը, որը շրջապատին է փոխանցվում ընթերցանության ժամանակ առաջացող ձայնային տատանումների` վիբրացիաների ձևով:

Քո հոգնած թիկունքից բարձրանում է հուշի թանձր ամպը: Կոմիտասյան անձրև՞ է մաղելու, կարկո՞ւտ է տեղալու: Անձրև, թե կարկուտ` լացացնելու են իրար, ու հյուսվելու է Վրեժ Իսրայելյանի հուշը: Մինչև հիմա ինքն էր գրում, սրանից հետո իր մասին են գրելու և իր գրածներն են կարդալու անձրևի ու կարկուտի ժամանակ:

Հինգերորդ գումարման Ազգային ժողովի հերթական նստաշրջանն ավարտվեց արտահերթի խոստումով: Տարօրինակ է, չէ՞, որ օրենսդիրներն ու գործադիրները երբեք չեն կարողանում տեղավորվել իրենց իսկ սահմանած նորմերի մեջ` մշտապես հերթական նստաշրջանի ավարտից հետո հրավիրվում են արտահերթ նստաշրջաններ ու նիստեր: Գուցե պետք է փոխե՞լ յուրաքանչյուր նստաշրջանում քառօրյաների թիվը, եթե աշխատանքը կա ու պետք է անել: Պետք է ընդամենը հաշվարկել: Ճիշտ հաշվարկել: Թե՞ կառավարություն-խորհրդարան օրինագծային ատկատը չի հաշվարկվում` կյանքի թելադրանքով:

Իրանում ընտրություններն ավարտվեցին: ԱՄՆ-ը որոշում կայացրեց օգնելու սիրիացի ապստամբներին: Մի փոքր ևս, ու Սիրիան կվերածվի թռիչքների համար փակ գոտու: Այս պահին ընթանում է Մեծ ութնյակի գագաթնաժողովը: Ռուսաստանը դեմ չէ իր վարձկաններին հանդերձավոր խաղաղարարների պես ուղարկելու Գոլանի բարձունքներ: