Ապրիլի 24-ի երեկոյան հայ համայնքի առջև իր հյուրընկալ դռներն էր բացել ԱՄԷ-ում ՀՀ դեսպանությունը, որտեղ տեղի ունեցավ Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակին նվիրված երեկո: Մինչ միջոցառման մեկնարկը ԱՄԷ-ում ՀՀ դեսպան Գեղամ Ղարիբջանյանը հանդիպում ունեցավ Ազգային երեսփոխանների հետ:

«Իրատես de facto»-ի հարցերին պատասխանում է բանաստեղծուհի ԱՆՈՒՇ ՆԱԳԳԱՇՅԱՆԸ:

Մեր մթին աշխարհում ամեն մի առաքինության նույնիսկ փայլն իր ստվերն է նետում. հնազանդությունը` փոքրոգության և կեղծավորության, բարությունը` անարդարության, ճշմարտությունը` կոպտության և պահանջկոտության։ Իսկ մենք, որ միշտ հակված ենք տեսնելու ամենավատը, տեսնում ենք նախ և առաջ (իսկ երբեմն միայն) ստվերները։ Մեր մեղսական աչքերի համար հեզերը թույլ են, աղոթողները` եսասեր, առատաձեռնները` անտնտեսվար, հայեցողները` ծույլ։ Ամեն ինչում, նույնիսկ լավ բաների մեջ մթին կողմը տեսնելու ընդունակությունը երևան է հանում մեր մռայլությունն ու ընդհանուր մեղավորությունը։

Բոլորվեցի՞նք կլոր սեղանի սուր անկյուններում, հիասքանչ է: Այժմ նախաճաշի անակնկալը. հաղթահարում ենք Մալաթիա-Սեբաստիայում արտադրված «Կրեմլյան կայֆեր» մոսկովյան օղի և վայելում Մխչյանի ժամկետանց փշատը: Դզեց, ժամն է զրիցի, զի «Литературная газета»-ն արդեն ավարտեց քննարկումը՝ «ԽՍՀՄ-ը դատապարտված չէր» թեմայի շուրջ:

Մայիսի 1-ին «Հայացք» երիտասարդական կինոփառատոնը բացվեց «Միասին աշխարհում» 33 րոպե տևողությամբ ֆիլմի պրեմիերայով։ Ֆիլմի հեղինակն ու պրոդյուսերն է Սերգեյ Սանոյանը, ռեժիսորը՝ Ռուբեն Գևորգյանց-կրտսերը։ «Միասին աշխարհում» կինոնկարը նվիրված է Հայոց ցեղասպանությունը աշխարհում առաջինը ճանաչած երկրին՝ ՈՒրուգվային։ Այն նկարահանվել է ՀՀ մշակույթի նախարարության և կինեմատոգրաֆիստների միության աջակցությամբ և ներկայացնում է ՈՒրուգվայում առաջին հայի բնակության հաստատման պատմությունը, որը ձգվում է մինչև մեր օրերը։

Մարդն ունի նաև բնական ցանկություն` տեսնելու Նրան, որին հավատում է, և որը սիրում է իրեն: Բայց Հորը հնարավոր չէ տեսնել, քանզի Նա էությամբ անըմբռնելի է, և նույն էությունն ունեցո՛ղը կարող է ըմբռնել Նրան: Սակայն մարդն ըմբռնելի արարած է և, լինելով այդպիսին, չի կարող տեսնել Աստծուն: Այնուամենայնիվ, քանի որ Աստված Սեր է և մարդուն տվել է սիրո նույն շնորհը, ուստի, որպեսզի հագենա սիրո այդ փափագը, Նա ընդունեց գոյության մի ձև, որը մարդը կարողանա ըմբռնել: Նա մարդացավ, և Նրա զավակները բոլոր սուրբ հրեշտակների հետ կարող են տեսնել և վայելել Նրան: Դրա համար ես ասացի, որ ով ինձ տեսավ, տեսած եղավ Հորը: ՈՒ թեև կերպարանավորված լինելով մարդու տեսքով` Որդի կոչվեցի, ես հավիտենական և մշտագո Հայրն եմ:

Շնորհավորելով Ձեզ Հայաստանի Հանրապետության վարչապետի բարձր և պատասխանատու պաշտոնը կրկին ստանձնելու կապակցությամբ` հույս եմ հայտնում, որ առաջիկայում Դուք լուրջ ուշադրություն կդարձնեք և կնպաստեք մեր հայ գիտնականների մշակումները կյանքի կոչելու գործին:

«Իրատես de facto»-ի հյուրն է դերասանուհի, սցենարիստ, պրոդյուսեր, հեքիաթագիր ԱՐՄԻՆԵ ԱՆԴԱՆ: 2012 թվականի «Ոսկե ծիրան» միջազգային կինոփառատոնի հայկական ֆիլմերի մրցութային ծրագրում ընդգրկված Միքայել Վաթինյանի հեղինակային` «Ժաննան և ձայները» ֆիլմի գլխավոր դերակատարը, սցենարի համահեղինակն ու պրոդյուսերն է Արմինեն: Ֆիլմ, որն արժանացավ հայ հանդիսատեսի հակասական ընդունելությանը: Այդ և այլ թեմաների է անդրադառնում մեր զրույցը:

Մենք մեր մայրաքաղաքը ոչ միայն լոկ քաղաք ենք համարում, այլև մեր տունը, որտեղ ապրում ենք ու մի օր էլ պիտի այս «տանը» մեռնենք։ ՈՒ քանի դեռ ապրում ենք, ուզում ենք մի քիչ մարդավայել ապրել, այո՛, մարդավայե՛լ, թե չէ այս քաղաքն իր բազմաթիվ դժվարություններով երբեմն տառապանքի տուն է հիշեցնում։

Այս գրքույկում նույնպես կրկնվում են նախորդ երկուսում առկա որոշ թերություններ: Վերոնշյալները մի կողմ թողնելով` նշենք միայն, որ այն, ցավոք, հագեցած է մի շարք սկզբունքային անճշտություններով ու զավեշտական խառնափնթորությամբ, կազմողների կատարյալ անիմացությամբ: Նշենք, որ այս գրքույկը «Վահանավանքյան ապոկրիֆ» դիպուկ վերնագրով մատենախոսել է Սյունյաց աշխարհի անցուդարձերին քաջատեղյակ մտավորական-մանկավարժ Ռ. Գրիգորյանը ¥«Սյունյաց երկիր», 15.12.2012¤ և կատարել մի շարք ճշգրտումներ։ Այս գրքույկին անդրադառնալով նշենք միայն.