Կտակարարությունը մեր ժողովրդի բազմադարյա բարեգործության մշակույթի դրսևորումներից է: Հայ կտակարարները զուրկ էին պետականությունից և, այլ պետությունների օրենքներին ապավինելով, վերջին կամքով իրենց վաստակը կտակում էին ազգին: Իրենք զրկվել էին պատմական հայրենիքից, զրկվել հողից ու տնից, կոտորածների, ցեղասպանության ու բռնագաղթի ենթարկվել, բայց այլ երկրներում դառնալով հողի ու տան տեր` դրանք էին ազգին կտակում: Իրենց բնօրրանում զուրկ մարդկային տարրական իրավունքներից` այլ երկրներում դառնում էին պետական, տնտեսական, մշակութային ականավոր գործիչներ, բայց երբեք չմոռանալով ազգային պատկանելությունը, ինքնությունը:

Պարզապես տխուր է, մարդկայնորեն տխուր այն ամենը, ինչ կատարվում է այս օրերին Երևանի ավագանու ընտրության առիթով: Առաջին հայացքից ամեն ինչ քիչ թե շատ նորմալ է: Օրենսդրորեն ամեն ինչ համարյա օրինաչափ ու կատարյալ է. քաղաքական ուժերը ճիշտ ժամանակին, պահպանելով բոլոր կանոնները, պայքարում են համայնքային (հիշեցնում եմ` բնավ ոչ համապետական, ընդամենը համայնքային) ընտրություններում հաղթելու համար, որը չորս տարով ավագանու անդամի կարգավիճակ է տալիս: Ճիշտ է, այդ համայնքը մայրաքաղաքն է, Հայաստանի դեպքում` պետության կեսը բնակչության թվով, մյուս ազդեցությունների մասին չեմ ասում: Առաջին հայացքից, իրոք, ամեն ինչ ճիշտ է ու օրինաչափ: Բայց հանճարեղ է ասված, որ սատանան մանրամասների մեջ է: Մանրամասներ, որոնք բնավ էլ չորրորդական նշանակություն չունեն: Մանրամասներ, որոնք մեր կյանքի ամբողջությունն են կազմում: Մանրամասներ, որոնք անմահ են պահում սատանային:

Ընտրական եռաֆազ ցիկլն իր ֆինիշին է մոտենում` գործընթացի նկատմամբ հետաքրքրությունն իսպառ կորցրած: Միակ ինտրիգը, որ կարող է «տեսարան» ապահովել, մնացել է մայիսի 9-ի հանրահավաքը, որ կարող է սնուցող «երակ» դառնալ հետընտրական զարգացումների համար: Մոդերատորները կփորձեն պահել լարվածությունը, մի քիչ էլ այս ընտրությունները հարամելու, ազդեցություն ձեռք բերելու համար, ինչը նույնքան անհեռանկար է, որքան նախագահականի հետընտրական զարգացումներն էին: Եթե ոչ ավելին: Շա՜տ ավելին։

Այս ընտրությունների ամենամեծ «նոու-հաուն», թերևս, ԱՐՄԵՆ ԵՐԻՑՅԱՆԻ «հայտնությունն» էր: Մարդը երեսուն տարի «կքալեր բեմին» վրա որպես զորավար, կներեք` որպես ոստիկան, մենք չգիտեինք: Չորս տարի է` ԱԻ նախարար է, յուր նախարարությունը դարձել է աշխարհի 160 ԱԻ նախարարություններից հիսուն ամենալավերից մեկը: Հա, չմոռանանք, ինչպես միշտ` գեներալ է: Դոկտոր-պրոֆեսոր: Նույն ինքը` Ջեյմս Բոնդ:

ՀՀԿ վերնախավում մտածում են, որ անհրաժեշտ է բարիշացնել երիտասարդ-հին գվարդիաներին, որոնք արտաքուստ միմյանց նկատմամբ բավականին լոյալ են, սակայն ներքուստ զսպանակները բավականին ձգված են: Բանն այն է, որ ամեն ինչում վերևից «կոնտրոլի» սովոր ՀՀԿ-ականներին շփոթության է մատնում Սերժ Սարգսյանի` այդ առնչությամբ լռությունը: ՀՀԿ-ում հասկանում են, որ վերջինս ցանկանում է հասկանալ` մինչև ուր և ինչ տեխնոլոգիա կկիրառեն կողմերը միմյանց նկատմամբ:

...թե արքայազն Չառլզի Հայաստան գալը հայաստանյան «ռուսիստների» մեջ խանդի շատ մեծ դոզա է առաջացրել: Մանավանդ նրանց մոտ, ովքեր մտածում էին, որ վերջին ընտրություններից հետո Հայաստանը կդադարի համարվել Արևմուտքի «նապարնիկ», և որ Արևմուտքը Սերժ Սարգսյանին էլ առաջվա նման չի «սիրում»: Բայց ամենից շատ «ցավացողների» սիրտը «ցավում» է հատկապես Տիգրան Սարգսյանի համար, որովհետև «արևմտյան պակետ» նա է մեզանում համարվում, և այցը միանշանակորեն նրա հաշվին բոնուսներ է արձանագրելու:

-Օրերս ոստիկանապետ Վլադիմիր Գասպարյանը Գյումրու հայտնի իրադարձությունների առնչությամբ նկատել էր, որ այդ ամենը «գողական մտածողության» հետևանք է: Ի՞նչ եք կարծում` «գողական մտածողություն» միայն Գյումրիո՞ւմ է, Երևանում, Էջմիածնում նման բան չկա՞: -Չես կարա ասես:

«ՆԱՅԱԾ ԹԵ ՈՎ ԻՆՉ ՔԹԻ ԾԱԿ ՈՒՆԻ» ԳԱԼՈՒՍՏ ՍԱՀԱԿՅԱՆ (ԱԺ ՀՀԿ խմբակցության ղեկավար) -ՀՅԴ-ն բավականին խիստ է քննադատում ՀՀԿ թեկնածուին` Տարոն Մարգարյանին, համարում է ոչ միայն վատ քաղաքապետ, այլև հեգնում, թե ՀՀԿ-ն իր «ռաբիս» ճաշակով չի կարող մայրաքաղաք ղեկավարել:

Թուրքիայի ներքին և միջազգային դրությունը շատ հակասական է և այդ երկարատև իրավիճակն անդրադառնում է համաշխարհային տնտեսության և քաղաքականության մեջ տիրող ճգնաժամային երևույթների վրա։ Ձգտելով դառնալ Մեծ Մերձավոր Արևելքի առաջատար պետությունը, Թուրքիան զգալի հաջողություններ է արձանագրել տնտեսության մեջ և սոցիալական ոլորտում, տարածաշրջանային նոր քաղաքականություն է իրականացնում, սակայն շարունակում է կախման մեջ մնալ ԱՄՆ-ի, ՆԱՏՕ-ի, Եվրամիության և միջազգային ֆինանսական կառույցների հետ հարաբերություններից։