Մեր զրուցակիցն է Ինֆորմացիոն տեխնոլոգիաների ձեռնարկությունների միության գործադիր տնօրեն ԿԱՐԵՆ ՎԱՐԴԱՆՅԱՆԸ:

Լևոն Տեր-Պետրոսյանի «երրորդ գալուստն» ապացուցում է, որ հայ քաղաքագիտական միտքն ու քաղաքական ավանդույթը կանգնած են լրջագույն խնդրի առջև: Առաջին նախագահը կարող էր պատմության մեջ մնալ որպես հիմնադիր նախագահ, որպես ռազմական հաղթանակ կռած գլխավոր-գերագույն հրամանատար, սակայն նախընտրեց վերադառնալ հրապարակային քաղաքականություն և վերածվեց շարքային իշխանատենչ, հեղափոխական գործչի: Եվ ո՞վ կարող է երաշխավորել, որ «ավազակապետությունը» կազմաքանդելու փոխարեն սեփական քաղաքական հենարանը կազմաքանդած Տեր-Պետրոսյանը չի կազմաքանդի նաև նորաստեղծ ՀԱԿԿ-ը:

ՆԱՏՕ-ի հեռանկարների վերաբերյալ հրապարակային և ոչ հրապարակային բանավեճում առաջացել է երկու հանգամանքով պայմանավորված մի շատ տարօրինակ իրավիճակ։ Նախ, Ֆրանսիան, որը երկար ժամանակ ամերիկյան անդրատլանտյան քաղաքականության հանդեպ ընդդիմություն էր, Ն. Սարկոզիի շուրթերով հայտարարեց, որ ինքը ՆԱՏՕ-ում ավելի կարևոր դերի է հավակնում, ավելին, ջանում է արագ տեմպերով եվրոպականացնել դաշնախումբը` Գերմանիայի հետևողական աջակցությամբ։

«Իրատես de facto» ակումբում կայացած ասուլիսից հետո հակակոռուպցիոն հասարակական կազմակերպության նախագահ, «Հայրենիք և պատիվ» կուսակցության նախագահ ԳԱՌՆԻԿ ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԸ պատասխանեց մեր հարցերին։

Եվ այդպես, քառորդ դար այլասերման ճանապարհով անցած ՀՀՇ-ն դարձավ ՀԱԿ, մոռանալով, որ անունը փոխելով ամանի միջինը չի փոխվում: Իսկ ամանի միջինը նույնն է, որի համից ու հոտից ժողովուրդ կոչվածը կշտացել է: Եվ այդպես, ծնվեց ՀԱԿ-ը` հայ ժողովրդի ապագա վառ հայրենասերների քաղաքական նոր ուժը, որը ջանասիրաբար պատրաստվում է փոխարինելու հայրենասիրաբար հայրենիքը թալանող նախկին պարտայգենոսեներին:

Իմ անձը Քո ձեռքերի մեջ է ամեն ժամանակ, և Քո սուրբ խաչին եմ ապավինում, երկնավոր Թագավոր. Քո սրբերի բազմությունը բարեխոս կդարձնեմ Քեզ մոտ։ Որովհետև ներողամիտ ես բոլորի նկատմամբ, մի՛ մերժիր Քեզ ապավինողին, այլ Քո պատվական և սուրբ խաչով պահիր խաղաղության մեջ։ Ամեն։

Մինչ նախկին խորհրդային տարածությունում թափ է առնում ազդեցության համար Ռուսաստանի և ԱՄՆ-ի միջև ծավալված պայքարը, մինչ նոր պետությունների ղեկավարները ձգտում են գոնե անկորուստ դուրս գալ այդ պայմաններից, իսկ այդ երկրների հասարակությունն ավելի ու ավելի է բևեռանում «ուր գնալ» սկզբունքով, Չինաստանը հանգիստ, առանց ավելորդ աղմուկի ու կարգախոսների, նրանց վարկեր ու ներդրումներ է տրամադրում։ Փողը, ինչպես հայտնի է, հոտ չունի, Չինաստանի արտարժույթի հսկայական պահուստները, որոնք ներկայումս 3,2 տրիլիոն դոլարից ավելի են, և որոնք նա, հուրախություն բոլորի, ձգտում է «գործի մեջ դնել», գայթակղում են։ Առավել ևս, որ Պեկինը դոնորի դերում առանձին պահանջներ, կարծես, չի ներկայացնում և ուժ էլ չի ցուցադրում։

Մի՛ ոտնահարիր ինձ, ո՛վ իմ թշնամի. թե գլորվեցի, նորի՛ց կկանգնեմ, քանի որ, եթե խավարում նստեմ, Տերն է իմ լույսը։ Քանի որ մեղանչեցի Տիրոջ դեմ, համբերությամբ կտանեմ նրա բարկությունը, մինչև որ նա արդարացնի իմ դատաստանը, իրավունք տա ինձ, ինձ հանի դեպի լույսը, և ես տեսնեմ նրա արդարությունը։ Ինձ կտեսնի իմ թշնամին, և ամոթը կպատի նրան, որ ասում էր ինձ. «Ո՞Ւր է քո Տեր Աստվածը»։ Իմ աչքերը կտեսնեն նրան։ Արդ, նա ոտքի կոխան կդառնա, ինչպես ճանապարհի կավը։

Իսկապես շատ դժվար է գրողի աշխատանքը: Մի կողմից լարվածությունը, տաժանակիր աշխատանքը, մյուս կողմից՝ պատասխանատվության զգացումն է հետապնդում մարդուն, թե ինչ գնահատական կտան մարդիկ քո կատարած աշխատանքին:

Կանգառում ավտոբուսի եմ սպասում, կողքս մի քսան-քսաներկու տարեկան աղջիկ է նստած: Հեռախոսով անընդհատ կապվում է իր ընկերներին և լսելի ձայնով տեղեկացնում, որ ապրիլի 27-ին՝ Կոնյակի գործարանում, ԲՀԿ-ն party է կազմակերպում, հետաքրքիր միջոցառում: