«Նախագահի ընտրությունները Հայաստանում. հնարավոր զարգացումներ արտաքին քաղաքականությունում» թեմայով երեկ «Կոնգրես» հյուրանոցում սեմինար էր կազմակերպել Գլոբալիզացիայի և տարածաշրջանային համագործակցության վերլուծական կենտրոնը: Կենտրոնի ղեկավար ՍՏԵՓԱՆ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԸ նշեց, որ իրենք կարևորում են ՀՀ նախագահի հիմնական երեք թեկնածուների` Սերժ Սարգսյանի, Րաֆֆի Հովհաննիսյանի և Հրանտ Բագրատյանի ծրագրերն ու մոտեցումները` ինչպես ներքին քաղաքականության, այնպես էլ արտաքին քաղաքական ոլորտում:

Այս երկրում կա մի գործընթաց, որի մեջ իշխանություններին ոչ մի կերպ չես մեղադրի: Այն ինքնորեն ինքնաբուխ է: Կարելի է վիճել` օրինաչա՞փ է ՀԱԿ-ի այսօրվա վիճակը, թե՞ ոչ: Կարելի է ապավինել մտքին, որ այնտեղ, ուր «եփվում» էին Կարախանյան Սմբատի ու Զուրաբյան Լևոնի հոգին ու միտքը, այլ վերջաբան չէր էլ կարող լինել: Այնուհանդերձ, ընդդիմադիր դաշտը քայքայելու նրանց համառությունը հիացմունքի է արժանի:

«Իրատես de facto»-ի հյուրն է ԱԺ ՀՀԿ խմբակցության անդամ ՄԱՐԳԱՐԻՏ ԵՍԱՅԱՆԸ:

...թե ՀՀԿ-ում, մի կողմ թողած փետրվարի 18-ի ընտրությունները, արդեն տևական ժամանակ զբաղված են ընտրություններից հետո իրենց տեղերի պահպանման, նոր «բնագծերի նվաճման» սուրբ գործով, որը գնալով է՛լ ավելի անողոք ու սուր է դառնում` հին գվարդիայի ու երիտհանրապետականների միջև, որոնք պաշտոններն արդեն բաժանված են համարում:

2013-ի փետրվարի 18-ին կայանալիք նախագահական ընտրության ելքը, կարծես, կանխորոշված է: Առաջադրված թեկնածուներից ոչ մեկն էլ ի զորու չեղավ մոտենալու նախագահ Սերժ Սարգսյանի վարկանիշին, և ամեն ինչ հուշում է, որ ընտրություններն ավարտվելու են առաջին փուլում` Սերժ Սարգսյանի համոզիչ հաղթանակով:

Անկախ Վրաստանի կազմավորման և այդ երկիր մուտքի հնարավորության հենց սկզբից Թուրքիան սկսեց լուրջ քայլեր ձեռնարկել իր ազդեցությունն ու քաղաքական ներկայությունը հաստատելու Աջարիայում (բնակչության 50-60 տոկոսը մահմեդականն է), ինչպես նաև ադրբեջանաբնակ Ստորին Քարթլիում, Աբխազիայում, որի հետ Թուրքիան կապված է 550-հազարանոց աբխազական սփյուռքով:

Նախընտրական այսօրվա զարգացումներում շատ հաճախ տրամաբանություն չես կարողանում գտնել: Մեզ հետ զրույցում քաղաքագետ ՍՈՒՐԵՆ ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑԸ, սակայն, որոշակի տրամաբանություն տեսնում է ու այն հետևյալ կերպ է մեկնաբանում. «Հիմնական խաղացողները փորձում են իրենց համար հստակեցնել այն դերակատարությունը, որն ունենալու են նախագահական ընտրություններից հետո»:

Խորհրդային պետությունը դավաճանության արդյունքում կաթվածահար եղավ: Ասում եմ` դավաճանության, որովհետև ոչ մեկը առաջ չէր քաշել նոր միութենական պայմանագիր (այսինքն` ԽՍՀՄ-ի լինել-չլինելու հարցը) կնքելու համար համապետական հանրաքվե անցկացնելու հարցը, և դրա անհրաժեշտությունն էլ չկար: Պարտադրված հանրաքվեն (Հայաստանը Լևոն Տեր-Պետրոսյանի գլխավորությամբ չմասնակցեց դրան) հաջող վերջացավ, ՀԽՍՀ-ն պահպանելու օգտին քվեարկեց մասնակիցների 68 %-ը: Գորբաչովյան հերթական ավանտյուրիստական հարցադրումը տապալվեց: Բայց քանի որ առաջադրանքը կար, և կատարողն էլ պատրաստ էր, տապալման գործը աստիճանաբար առաջ էր գնում:

Մարգարեները քաղաքից հեռանում են. oդը հագեցած է նյութով, Հոգու ձայնը տվայտումով ցած է թափվում քիվերից, Որոնումի ելած մեր հոգին Մի օր լռորեն կհանգչի Քո սուրբ առագաստների տակ։

«Ինչո՞ւ են կործանվում պետությունները». ՌԱԼՖ ՅԻՐԻԿՅԱՆԻ սեղանին դրվածը Ջեյմս Ռոբինսոնի գիրքն էր։ Քանի որ այն անծանոթ էր ինձ, իսկ ինքը նոր էր սկսել կարդալ, ձևական կլիներ հետաքրքրություն ցուցաբերելը։ ՈՒստի սկզբնական լռությունը խախտելու նպատակով ճեպազրույցի անցա։