Ըստ միջազգային չափանիշների` հանգիստ շնչառության դեպքում առաջանում է 10 դբ աղմուկ, շշուկի դեպքում` 17 դեցիբել, թերթ թերթելը առաջացնում է 20 դբ աղմուկ, տան աղմուկը 40 դբ է, ծովափինը` 40 դբ: Միջին բարձրության խոսակցությունն առաջացնում է 50 դբ աղմուկ, բարձրը` 70: Աշխատող փոշեծծիչը 80 դբ աղմուկ է առաջացնում, մետրոյի գնացքը` 80, ռոք-խմբի համերգը` 100, ամպրոպի ճայթյունը` 110, ռեակտիվ շարժիչը` 110, զենքի կրակոցը` 120: Ֆիզիոթերապևտ-մանուալիստ, ակադեմիկոս ԳԱԳԻԿ ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԻ պարզաբանումները բարձր ձայնի` մարդու և շրջապատի վրա ունեցած բացասական ազդեցության մասին են: Եվ ոչ միայն: Վնասակար սովորություններ, աղմուկ, սխալ սննդակարգ, անշարժություն, մի խոսքով, տեխնոդարն իր խնդիրներով:

«Զգալով, որ ինչ-որ բան այն չէ, ձեռքը պարզեց, բռնեց Ժամանակը Եվ այն դրեց իր տեղը, որպեսզի Ժամանակն ինքը հետ չմնա ընթացքից»: Այսպես է սկսվում գրող, հրապարակախոս, քաղաքական ուսումնասիրությունների «Վերելք» հիմնադրամի նախագահ ԱՐԾՐՈՒՆ ՊԵՊԱՆՅԱՆԻ «Մեգիրա» քաղաքական-էզոթերիկ վիպակը: Գրողին տրված մեր հարցերը բխում են հենց վիպակից, դրանք նաև մեր ժամանակներին առնչվող հարցեր են:

ՄԱՄԻԿ ՄԱԼԽԱՍՅԱՆԸ ստեղծում է աշխարհում նմանը չունեցող բացառիկ կոշիկներ: Թե ինչ է կատարվում աշխարհում, մեզ այդքան էլ հայտնի չէ: Իսկ թե ո՞րն է լավ կոշիկի չափանիշը, ի՞նչ կոշիկներ է նախընտրում հայկական էլիտան, կպատմի թանկարժեք կոշիկների հայ վարպետը:

Անցկացված միջոցառումներից կարևորագույններն էին Բյուրականյան 4-րդ միջազգային ամառային դպրոցը և Անանիա Շիրակացու 1400-ամյակին նվիրված «Աստղագիտական ժառանգությունը ազգային մշակույթում» թեմայով պատմաաստղագիտական գիտաժողովը: Տարվա ընթացքում Բյուրականի աստղադիտարանը Անանիա Շիրակացու 1400-ամյակի տոնակատարության նախաձեռնողն ու հիմնական կազմակերպիչն էր. այդ տարեդարձն ընդգրկվեց ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի նշանակալից տարեդարձերի ցանկում, ստեղծվեց Շիրակացուն նվիրված համացանցային կայքէջ, անցկացվեցին մի շարք միջոցառումներ, որոնք կշարունակվեն նաև այս տարի:

Տառապանքների մեջ չկա այլ մխիթարություն, քան նրանց «այն աշխարհի» ֆոնի (ֆր. fond - հիմք) վրա վերաբերվես։ Դա է, ըստ էության, միակ ճիշտ տեսանկյունը։ Եթե գոյություն ունի միայն այս աշխարհը, ապա ամեն ինչ, առանց բացառության, անհեթեթություն է` բաժանումը, հիվանդությունները, անմեղների տանջանքները, մահը։ Այդ ամենն իմաստավորվում է անտեսանելի կյանքի օվկիանոսի լույսի տակ, որը ողողում է մեր երկրային կյանքի կղզյակը։

Հիմա իրավունք ունեցողի պես մոտենանք Տիրոջ սուրբ Գերեզմանի դռանը. սկսենք շքամուտքից: Այն շինված է կարմրավուն մարմարից, կամարակապ է ու ոչ այնքան բարձր: Հաղթահասակ մարդիկ պետք է մի փոքր խոնարհվելով մտնեն: Հենց մուտքի վերևում Հարության խորհուրդը կրող մի յուղանկար կա. դա հայերինս է, վրան, ինչպես միշտ, գրված՝ «Հիշատակ ազգիս հայոց», որի առջև վառվում են տասներկու անպաճույճ ու արծաթյա կանթեղներ, իսկ մեջտեղում՝ կարմրապակե մի մեծ կանթեղ, որը, ըստ ոմանց, խորհրդանշում է տասներկու առաքյալներին ու Տիրամորը մեկտեղ, իսկ ըստ ուրիշների՝ առաքելահավասար Գրիգոր Լուսավորչին: Սակայն կարևորը սա չէ, կարևորը փաստացի իրականությունն է

«Ինքնաբզումս» անկատար մնաց (ով անտեղյակ է, թող շտապ թերթի «Իրատես de facto»-ի 2013-ի թիվ 1 թողարկումը)։ Անկատարը կատարյալ դարձնելու մղումով բոլորվենք քուրսու շուրջը և քննարկենք օրվա, տարվա (գուցե և դարի) խնդիրը։ Քուրսու շուրջը խոսակցությունը միշտ էլ անկեղծ է։ Ինչու անկեղծ չլինի, եթե ոտքերիցդ պարանոց է անցնում նոր-նոր հանգած թոնրի հոգեշահ ջերմությունը, սեղանին էլ թոնրից հանված կարմրակող բոքոնն է, հորած պանիրն ու չիչխանի թեյը։ Վայելեցի՞նք, սքանչելի է։

Օրերս ՀԱԿ անդամ, քաղբանտարկյալ Տիգրան Առաքելյանը «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկից հայտարարություն էր տարածել` հայցելով Մարդու իրավունքների պաշտպան Կարեն Անդրեասյանի, քաղաքացիների, ԱԺ պատգամավորների ու լրագրողների ուշադրությունը, հակառակ դեպքում անտարբերությունը կարող է հանգեցնել 20-ամյա երիտասարդի` Սերոբ Մխիթարյանի մահվան: Վերջինս Տ. Առաքելյանի խցակիցն է, ով մեկ օր առաջ փորձել էր ինքնասպանության միջոցով վերջ տալ իր կյանքին:

«Իրատես de facto»-ի հյուրն է Ծաղկաձորի Օրբելի եղբայրների թանգարանի հիմնադիր-տնօրեն, ներկայում նույն թանգարանի ավագ գիտաշխատող ԳԵՐԱՍԻՄ ՄԿՐՏՉՅԱՆԸ:

Հասկանալի է, որ դա այդքան էլ հեշտ գործ չէ. նրանք մեր անկախության տարիներին դարձել են «Երևանի ուժեղներ» և կարողացել են իրենց կամքն ու ճաշակը թելադրել մայրաքաղաքի տարբեր պաշտոնական անձանց: Եվ Երևանի կենտրոնում, Թամանյանի ոգեղեն հրապարակի հարևանությամբ անգամ, սկսեցին վեր խոյանալ մասշտաբային անհոգի շենքեր ու համալիրներ։