«․․․ Չխառնակվե՛ք, եթե եղբայր կոչված մեկը պոռնիկ լինի, կամ կռապաշտ, կամ ագահ, կամ բամբասող, կամ հարբեցող, կամ հափշտակող, այդպիսի մեկի հետ անգամ հաց չուտե՛ք․․․ Վերացրե՛ք չարը ձեր միջից» (Ա Կորնթացիներին 5։11-13)...
Պատմում են, որ երբ Նապոլեոն Բոնապարտին հարցրել են, թե որն է աշխարհի ամենամեծ ուժը, նա պատասխանել է. «Աշխարհում կա երկու ուժ՝ սուրը և ոգին, և վերջիվերջո ոգին միշտ հաղթում է սրին»...
Պատմությունը հիշում է կայսրերին իրենց հաղթանակներով, բարեփոխումներով և կառուցած քաղաքներով, սակայն Աստծո առջև մարդու մեծությունը չափվում է ոչ թե իշխանության չափով, այլ՝ սրտի խորությամբ...
Վերջին օրերին Գյումրիում երկու պախարակելի դեպք տեղի ունեցավ՝ սրբապղծություն և «Մայր Հայաստան» հուշահամալիրի պղծում։ Կոտրվել են Գյումրու Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցու պատուհանների ապակիները, իսկ «Մայր Հայաստան» հուշահամալիրը ենթարկվել է վանդալիզմի...
Մարդկանց մի մասը հիասթափվել է ընտրության արդյունքներից։ Նրանց թվում են նաև քրիստոնյաներ, ովքեր գնացել են ընտրության, սակայն արդյունքներից և հետընտրական գործընթացներից դժգոհ՝ հրապարակային փոշմանում են իրենց մասնակցության համար և խոստանում այլևս ընտրության չմասնակցել...
Կան մարդիկ, ովքեր իրենց քրիստոնյա համարելով, չարահավանության մեղքի մեջ են հաստատուն մնում։ Որպես արդարացում իրենց «խաղաղասեր» դիրքորոշման, նրանք ասում են, որ բոլորին սիրում են...
Շատերն այս արտահայտությունն օգտագործում են՝ կարծելով, թե այն աստվածաշնչյան ծագում ունի։ Սակայն, «Ձայն բազմաց, ձայն Աստծո» արտահայտությունը (լատ. Vox populi, vox Dei - ժողովրդի ձայնը՝ Աստծո ձայն) Սուրբ Գրքում չի հանդիպում...
Ո՜վ կույր ժողովուրդ, քանի որ դու չանսացիր Տիրոջ կանչերին և չստանձնեցիր ապաշխարության քաղցր լուծը, դու կքաղես քո ընտրության պտուղները և ստիպված կլինես խմել պարտադրված ապաշխարության՝ ցասման դառը բաժակը...
Դարձյալ հիմնավոր տպավորություն է ստեղծվում, որ Հայաստանի գործող վայ-իշխանությունը և գլխավոր ընդդիմադիր ուժերը, մեղմ ասած, անհաղորդ են աշխարհառազմավարական իրադրության բեկումնային փոփոխություններին և շարունակում են առաջնորդվել հնամաշ կարծրատիպերով...