«Հարսնաքարի» սպանության հետևանքներն անկանխատեսելի են

Շաբաթ երեկոյան, Ռուբեն Հայրապետյանին պատկանող «Հարսնաքար» ռեստորանի մոտ անցյալ տարի սպանված Վահե Ավետյանի հիշատակին քաղաքացիական ակտիվիստների կազմակերպած մոմավառության ժամանակ տեղադրվել է հուշաքար, որը հետագայում անհետացել է: Ակտիվիստները համարում են, որ այն գողացել է ոստիկանությունը: Ոստիկանությունը այդ մասին լռում է:
Պարզ է, որ նույն ակտիվիստները չէին կարող հանել իրենց իսկ տեղադրած հուշաքարը: Եվ ուրեմն ենթադրվում է, որ այն հանել են կա´մ Նեմեց Ռուբոյի աշխատակիցները, կա´մ հենց ոստիկանները: Ըստ երևույթին, Հայրապետյանը անհանգստանում է իր օբյեկտի համար, գուցե մտածում է, որ դրանով վնասում է իր բիզնեսը, գուցե կարծում է, որ Վահե Ավետյանին նվիրված հուշաքարը կարող է ստվեր գցել իր ռեստորանի հեղինակության վրա: Նախ հարց է, թե իր ռեստորանի անվան մասին Հայրապետյանի պատկերացումները որքանով են համապատասխանում հասարակության հարսնաքարյան ընկալումներին, բայց նաև լուրջ առիթ է Նեմեց Ռուբոյի համար վերագնահատելու իր ըմբռնումները ընդհանրապես ուժի գործադրման ձևի-տեղի-առիթի, սպասարկման ոլորտի ծառայությունների և մարդու` որպես անհերքելի և միանշանակ արժեքի վերաբերյալ: Ռուբեն Հայրապետյանը մինչև հիմա որևէ հոդաբաշխ խոսք չի ասել, որից զգացվեր յուր ափսոսանքն ընդհանրապես մարդկային կորստի, տեղի ունեցած վանդալիզմի հետևանքների ու դրանով իսկ հասարակությանը բարոյական վնասներ հասցնելու հետ կապված: Հայրապետյանը, հավանաբար, չի էլ մտածել, որ հուշաքարի առկայությունը գուցե որոշ խմբագրումների առիթ դառնար իր ռեստորանում իր իսկ կողմից հաստատված աշխատաոճի և ընդհանրապես իր կերպարի շուրջ հասարակության մեջ ձևավորված կարծիքի համար:
Հայաստանում առհասարակ ցանկացած փող ունեցող մեկը իրեն իրավունք է վերապահում իր և հասարակության հետ փոխհարաբերություններում իր կարգը սահմանելու` չմտածելով անգամ, թե դա ուր կարող է հասցնել ոչ միայն հասարակությանը, այլև հենց իրեն: Անհատը և հասարակությունը անընդհատ փոխազդեցության մեջ են, ու ցանկացած հարված բումերանգի էֆեկտով, ի վերջո, հետ է գալիս: Նեմեց Ռուբոյի և նրա նմանների համար բումերանգը կարող է անկանխատեսելի լինել: Իսկ հասարակության հոգեվիճակը հաճախ արդեն մոտենում է անկանխատեսելիության մակարդակին. «Հարսնաքարում», այնուամենայնիվ, մարդ է սպանվել:

Կարինե ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ

Հեղինակի նյութեր

• Հե՜յ, հեղափոխություն, ո՞ւր մնացիր
• Հանրահավա՞ք եք ուզում, ինքնե՛րդ էլ արեք
• Եռյակում միմյանց հետ հայտարարություններո՞վ են խոսում
• Գյումրու ռուսական ռազմակայանը նախընտրելի ԶԼՄ-ներ ունի՞
• Սխալ տնտեսական քաղաքականությունը հարվածում է սպառողի գրպանին
• «Ժառանգության» հետ մի բան այն չէ
• Օրենքները լավն են, երբ գործում են
• «Ժառանգությունն» ինքն է իրեն դուրս դրել ընդդիմադիր դաշտից
• Ո՞վ պետք է փոխհատուցի գյուղացու կրած վնասի համար
• Դեղերի գները, այնուամենայնիվ, կբարձրանան
• Լիդինգթոն. «Հայ-թուրքական արձանագրությունները պետք է կատարվեն առանց հետաձգման»
• Ծառուկյանն ավելի քան կոմպրոմիսային է
• ԲՀԿ-ի «վազքը» ավելի կարճ կլինի, քան ենթադրվում էր
• Նոր ընդդիմություն կձևավորվի՝ ընդդեմ իշխանության և ոչիշխանականների
• Իշխանափոխությունից հետո «լավ» ընկերները կմնա՞ն համակարգում
• Հոկտեմբերի 27-ի բեռն ու Հայաստանի ապագան
• Գագիկ Ծառուկյանը ներողություն կխնդրի՞
• Ի՞նչ կա Ծառուկյանի մտքին
• Երբ որդեկորույս մայրերին քաշքում են ինչպես խուլիգանների
• Երբ հասցեատերն ավելի կարևոր է, քան հարցն ինքնին

Մեկնաբանություններ