Ընտիր հավաքականությունը

Էս ժողովրդավարության ամենաայլանդակ կողմը քանակական ցուցիչն է. որակի ոչ մի պահանջ:

Գերակշռիր քանակով և երկիրը բռանդ մեջ է, թեկուզ և գերակշռածները լինեն բախտախնդիրներ, դավաճաններ, սրիկաներ, ազգադավներ, տգետներ, սեռափոխներ, մոլագարներ, պորտաբույծներ, գողեր և նմանատիպ այլք:

Ինչպես մոտավորապես եղավ 2018-ին և 2021-ին ընտրական Հայաստանում:

Ժողովրդավարությունը որակի և ընտիրի թշնամին է:

Բայց կարող են լինել արտակարգ դեպքեր, երբ մեծաքանակությունն ու որակը սկսում են հավասարակշռվել ու համադրվել:

Եթե դուք ներկա եք եղել հունիսի 9-ին Երևանի Հանրապետության հրապարակում կայացած բազմահազարանոց հանրահավաքին, նկատած կլինեք, թե որքան շատ էին այնտեղ իրավ ազգասեր, բարձրակիրթ, ինտելեկտուալ, ազնիվ, բարեխիղճ, արդար վճռականությամբ տոգորված ու տոկուն մարդիկ: Նրանք իրոք շատ են Հայաստանում, բյուր են, նրանց ուղղակի համախմբել է պետք:

Եվ հիմա համախմբվում են Բագրատ Սրբազանի շուրջ՝ հավատալով ու վստահելով նրան, քանզի լսում են ճշմարիտ ու ազնվական խոսք ու հորդոր:

Հիմա հրամայական է, որ այդ որակյալ ու հայրենասեր հավաքականությունը գերազանցի դեռևս իշխող ցածրակարգ ու պատեհպաշտ զանգվածին, որի համար ազգային, պետական ու հայրենական արժեքներն արհամարհելի են:

Լինենք հայեղեն ու լուսեղեն հավաքականության, ծավալվող օրհնյալ պայքարի մասնիկը: Հատկապես այս օրերին կանգնենք Սրբազանի պարզած դրոշի տակ, որպեսզի ընտիր ու հոգևոր Հայաստանը հաղթի ստորաքարշ ու մորթապաշտ Հայաստանին:

Հրանտ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ