Անարդարությունը՝ մեր ներքին թշնամին

Հայրենիքը բոլորինս է, սահմանին կանգնած զինվորը, զոհաբերելով իր կյանքը կամ վտանգելով այն, պաշտպանում է բոլորիս սահմանը, յուրաքանչյուրիս անվտանգությունը, մի կտոր հացի կարոտ քյասիբի ու լկտիացած և իրականությունը կորցրած օլիգարխի, պետության կողմից անտեսված քաղաքացու ու պետության շալակն ելած պաշտոնյայի երջանկության, խաղաղ ապրելու իրավունքը:
Մեր բանակը մոտ է կանգնած հասարակությանը, որովհետև կառուցվածքով հենց այդ հասարակության հայելին է, այն հասարակության, որը զինվոր է տալիս բանակին, այն մարդկանց, ովքեր հայրենիքի հետ առերեսվում են ամեն օր, ամեն ժամ՝ բանակի ու հայրենիքի մասին «էլիտար» կենացները թողնելով դիմազուրկ «մեծապատիվներին», որոնց համար Ղարաբաղն ու պատերազմը սոսկ քողածածկույթ են, որի հետևում թաքնվում են մեծ ու փոքր ապօրինություններ, չկշտացող ախորժակ, հարստանալու անհագ ու անսպառ ցանկություն:
Իհարկե, բանակում շատ բան է փոխվել, շատ բան օրինակելի ու գովելի է դարձել, զորակոչերն այլևս սկանդալով կամ տգեղ այլ երևույթներով չեն ուղեկցվում, բայց, միևնույն է, բանակը մնում է ժողովրդինը, այն հասարակ ժողովրդինը, որի զավակները սահմանում կանգնած են՝ շոգին ու բքին, սիրած աղջկան կարոտը կամ հայրենիքի կանչը սրտում ամբարած: Մյուս կողմից լավ է, որ «էլիտար» բարքերը բանակ չեն մտնում, որովհետև ավելի լավ է մեր զինված ուժերը հեռու մնան անարդարության էն ցեցից, որ ուտում է մեր հասարակությանը, ավելի լավ է զորմասերում տիրի հավասարության մաքրությունը, իրար հասնելու ու թիկունք լինելու մղումը, էն վեհությունը, որ բնորոշ է մարդկային ջինջ ու պարզ հոգուն:
Մեր երևացող թշնամին ադրբեջանցին է, ով կրակում է, նենգաբար սպանում, ստորաբար սողում, բայց կա մի անտեսանելի, դաժան, ավելի վատանգավոր թշնամի՝ դա այն է, ինչ կատարավում է բանակի թիկունքում: Դա անարդարությունն է, ֆեոդալների ու ճորտերի բաժանվող մեր հասարակությունն է, զոռբաների ծաղկումն ու արժանապատիվ քաղաքացու անկումն է:
Երեկ երկու հայորդու հանձնեցինք հողին, երկուսին էլ կհանձնեք օրերս: Ու էս արանքում՝ պաշտոն ու փող ունեցողներն անհաղորդ են ու «յուղոտ գործի» են տեղավորում իրենց բալեքին, որոնց «արյունը», անշուշտ, «կապույտ» է, ու որոնց պատկերացրած Հայաստանը ֆլեշմոբի պես մի բան է՝ ինչպես Սերժ Սարգսյանը կասեր: Սա է Հայաստանը, ու վերջ: Սա է հոգևոր ու բարոյական միասնականությունը կորցնող Հայաստնը, ու վե՛րջ:
Սուրեն ՍՈՒՐԵՆՅԱՆՑ

Հեղինակի նյութեր

• Նիկոլ Փաշինյան, սա քո ուժը չէ, սա քո վախն է
• Կաբո Վերդե. փոքր ազգի մեծ հեքիաթը մունդիալում
• Իսրայելի որոշմամ մասին՝ առանց էմոցիաների
• Ֆուտբոլից անդին. քաղաքականությունը ներխուժել է աշխարհի առաջնություն
• Փաշինյանի վտանգավոր ինքնախաբեությունը
• Աննախադեպ հետընտրական ճգնաժամ․ յոթ ուժ՝ ընդդեմ պաշտոնական արդյունքների
• Փաշինյանը կորցնելու է իշխանությունը, սակայն Հայաստանը չպետք է կորցնի իր կայունությունը, անվտանգությունն ու զարգացման հեռանկարը
• Հունգարիան փակում է ավտորիտարիզմի դուռը, Հայաստանը՝ բացում
• Թշնամիների կարիք ունեցող իշխանություն. Օրուելի «1984»-ը՝ հայկական իրականությունում
• Փաշինյանի ավազակապետության հաստատումը
• Նոր քաղաքական ստատուս-քվո
• Walk հավելվածը՝ ՔՊ վարչական ռեսուրսի գործի՞ք
• Պարտվող իշխանությունը դիմելու է ցանկացած ստորության. պատրաստ պետք է լինենք ցանկացած սցենարի
• Իշխանության «հարամության» սցենարները
• Թևանյանի հայտարարությունից մինչև Վարդանյանի հնարավոր հանձնում․ նույն շղթայի օղակնե՞ր
• Ալիևի առաջ «չոքածը»՝ սեփական ժողովրդի դեմ ագրեսիվ
• «Սա միջամտություն չէ»․ Մակրոնի վտանգավոր ցինիզմը Երևանում
• ԵՄ օրակարգում չկա և չի կարող լինել Հայաստանի անդամակցության հարց
• Արայիկի քինախնդիր վախերը
• «Պրահա-2»՝ Երևանում

Մեկնաբանություններ