Առաջին հայացքից բնական է թվում այն, որ բռնաճնշումների ենթարկվող անձի պարագայում արձագանք է ակնկալվում նրա ընկերներից, մտերիմներից, նրանով մարդ դարձածներից, նրանից օժանդակություն ստացածներից:
Բայց, մյուս կողմից, սա հասարակության ախտահարվածության, ցածր մակարդակի ցուցիչ է, ընդհանուր գաղափարներ, սկզբունքներ ու նպատակներ չունենալու, միասին նույն տարածքում նույն ժամանակահատվածում պարզապես ապրելու ու յոլա գնալու վկայություն է։
Անարդարությանը, վայրագությանը պիտի արձագանքի հասարակության ցանկացած անդամ, անկախ նրանից, թե ում դեմ է այդ ամենն իրականացվում։ Քանի դեռ հասարակությունը ձևավորման այս փուլում է, մեր ձևավորած պետությունը լինելու է այն, ինչ կա, շարունակելու է մնալ որևէ մեկ անձի սպասարկման մեխանիզմ ու չի աճելու մարդ պառկեցնող, նկարող, տարածողի մակարդակից։
Երվանդ Վարոսյան