Բան-ման եմ գրում, որ մի բան ծաղկի էս կողմերում

Բահով հավաքել-կիտել եմ

երազի թմբերը,

տեղ եմ բացել ապշանքի

ածուների համար:

Քամին քրտնած է,

նա բերում է հեռուների հույսը։

Այգեպան եմ երևի,

ու երևում են խորքերը լույսի։

Որոնում եմ հոգին,

չեմ տեսնում դեմքը

ահեղ պայծառության մեջ,

Աաճար եմ։

Բահով հավաքում-կիտում եմ

երազի թմբերը։

Եվ միայն իմ որոնածի թափառական

ժպիտն եմ հունդերի տեղակ

ցանում անդունդներում ցնորքի։

-Ո՞վ ես,- մի օր ինձ հարցրեց մի տրտմություն։

Ամաչեցի ամաչելուց,

ասացի․

-Բան-ման եմ գրում,

որ մի բան ծաղկի էս կողմերում։

Գագիկ Սարոյան

Մեկնաբանություններ