Համակերպվե՞լ, թե՞ դիմադրել

Շրջափակված արցախցիները տառապում, բայց դիմադրում են, Բաքվում դատեցին առևանգված մեր երկու զինվորներին, ովքեր, մեր մյուս տասնյակ գերիների հետ, տառապում են բանտերում, ամեն օր թշնամին կրակում է հայկական դիրքերի ուղղությամբ, Ադրբեջանը պաշտոնապես, ողջ Հայաստանը համարում է ադրբեջանական տարածք... Շարքն անվերջ է։

Այս ամենի վրա թքած ունենալով՝ վարչապետ կոչեցյալը մեկնում է Բրյուսել՝ համբուրելու այդ ամենի հեղինակի ոտքերը և համաձայնելու նրա բոլոր պահանջներին։

Դրանից կարճ ժամանակ անց, վարչապետ կոչեցյալը կստորագրի «խաղաղության», իրականում՝ Արցախի և Հայաստանի հանձնման պայմանագիրը։

Տարբեր իրավաբաններ, միջազգայնագետներ, դիվանագետներ, քաղաքագետներ միանգամայն հիմնավորված բացատրում են նման պայմանագրի ՀՀ Սահմանադրությանը հակասելու, ուստի և ոչ լեգիտիմ լինելու մասին։ Հարց բոլորին․ եթե ստորագրեց, ի՞նչ ենք անելու։ Չէ՞ որ ողջ «քաղաքակիրթ» Արևմուտքը, ինչպես նաև այլ երկրներ կընդունեն և կողջունեն այդ փաստաթուղթը։ Այո՛, երկրներ կլինեն, որ չեն ողջունի, բայց եթե մենք համակերպվում ենք, նրանք կլռեն։ Հա՜, մոռացել էի՝ ԱԺ ընդդիմությունը կդիմի ՍԴ և կշարունակի սահմանադրական ճանապարհով պայքարը։ Հետագայում, արդեն տարագրության մեջ, տարբեր միջազգային կառույցների «կապացուցենք» փաստաթղթի ոչ իրավական լինելը։ Տարբեր երկրների պաշտոնյաներ, քաղաքագետներ, լրագրողներ ուշադրությամբ կլսեն, գլխով կանեն, իսկ մտքում կխճան և կարհամարհեն հայ ժողովրդի մնացորդներին։

Միթե՞ բոլորս հաշտվել ենք Արցախի և Հայաստանի վերջնական կորստի հետ։

Եթե ոչ, ապա բառի բուն իմաստով, այլևս ժամանակ չունենք։

Իրենց ընդդիմադիր համարող բոլոր ուժերը պետք է միավորվեն և վռնդեն դավաճան իշխանությանը։

Ավետիք Իշխանյան

Մեկնաբանություններ