Այսօր, ինձ հետ…

Անտես ուրուներն ու ստվերները սառն առավել շիտակ,

իմաստաբան են, քան գիշեր ու տիվ մեր շուրջ աղմկող

մունետիկներն ու կայեն-վասակները,-

նրանց դեմքը վաղուց դիմակից էլ կարծր է,

որին չի դրոշմվում ոչ մի գունեղ նախշ,-

կլոնների պես բազմանում են ու խառնշտվում իրար

և գլխապատառ վազում աճպարար-խաբկանքի ետքից…

Բյուրեղ ակնթարթը ինձ հետ վարվում է Տեր-Արեգի պես -

փայլելով տարվա հրաշագեղությամբ,

իսկ ահա սպանիչ եղելությունը չի՛ փոխհատուցվում և

չկա՛ դատաստան, այլ կա անիշխան հուսախաբություն,

որի ամեհի ալիքը թափով խորտակում է լեռ, երկիր ու երազ…

Ինձ հետ օրերը խոսում են շինծու-բաղաձայն լեզվով,

մինչդեռ ես նրանց մեղեդայնության, հմայքի համար

քնքուշ գեղոններ ու գանձ եմ պահել սրտիս մառանում:-

Ժամանակները ատո՛ւմ են իրար ու մե՛զ են ատում

մերժված կուռքի պես,- ես նրանց գոյը չափակշռում եմ

ձայնի մոգությամբ, բայց խլացուցիչ շշուկով նրանք

մարում են անհետ իմ լսողության ետնաբեմերում:-

Անմարմի՜ն օրեր - այլասեր, տձև, որ անառակի

ներկահար դեմքով ելնում են փողոց և ճչում, ոստնում

մատնիչների ու խեղկատակների խելահեղությամբ,-

նրանց զոհերին անհնարին է հաշվել հետայդու…

Այսօր և ընդմիշտ թող ինձ հետ խոսեն սրբաքարերը

տաճարի ու տան, ծաղկունքն ու խիղճը այն եզերքների,

ուր նոր դիցեր են ծնվել արնակից: Թող շահ-թթենու ծլլոցը խոսի

և ծիրանենու հայացքը ծիրան, մանուկը խոսի այն ոսկեբարան,

որ երգասում է արևի մասին ու իր մայրիկի,

թող հո՛ւրը խոսի անապակ սիրո:

Ինձ հետ քայլում է երազանքների դասակը համառ,

որ ռմբահարվեց պատերազմներում, շրջափակվեց ու

պաշարվեց երկար ու չերկնչելով - մահապարտի պես

ինձ թիկունք կանգնեց դավադիրների ոհմակի դիմաց:

Ինձ հետ լիահունչ անրջում են դեռ փոքրիկ քաղաքի

զանգերը անխոս և պղնձաձույլ բարբառը զանգակ,

որ խոնարհվում է ինքն իր հնչույթում

և Աստծո պապակ շուրթերի վրա:

03.11.2025

Հրանտ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ