Մենք հաճախ պարզապես ոչնչություն ենք

Մի պատմություն կա, մանրամասները չեմ հիշում, բայց ընդհանուր գծերով հետևյալն է: Մի մարդ բաց դաշտում աղոթում է ջանադիր ու հավատքով. «Աստված իմ, մեղքերիդ թողություն տամ, մեղքերիդ թողություն տամ…»: Մի հոգևորական է անցնելիս լինում էդ կողմերով, լսում է հավատացյալի աղոթքը, մոտենում, ուղղում է: «Սխալ ես աղոթում, ինչպես կարելի է Աստծուն նման բան ասել, պետք է ասես` Աստված իմ, մեղքերիս թողություն տուր»,- ասում է քահանան ու հեռանում: Հավատացյալ մարդը շվարում է, շփոթվում, մտքերը խառնվում են, լեզուն կապ է ընկնում, էլ չի կարողանում շարունակել: Գիշերը քահանան երազ է տեսնում: Աստված ասում է` «Ինչու՞ լռեցրիր իմ սոխակին»:

Մեզանում հասարակությունը բաժանված է մասերի` կուսակցությունների, ՀԿ-ների, չգիտեմ ինչերի: Շատ երկրներում դա չի խանգարում ճիշտ պահին միավորվելու: Հայերին խանգարում է, քանի որ իրար սխալ հանելու մոլուցքը թույլ չի տալիս գնահատելու իրական խոսքը, նպատակը, որի համար ասվում է այդ խոսքը, պայքարը, որը տարվում է այդ նպատակի համար: Այդպես իրար սխալ հանելով հասարակությունը մասնատվում է ու շատերն արդեն լռում են, քանի որ այն, ինչ իրենց ներսում է, մեկ ուրիշի համար որոշ ուղղագրական կամ կետադրական սխալներով է «գրված», ու մինչև էս մեկը խոսում է էդ սխալների մասին, էն մեկը ձեռքը թափ է տալիս, հեռանում:

Մենք սիրում ենք միմյանց քննադատել, միմյանց սխալ ուղղել, ավելին` սխալ փնտրել ուրիշների գործողությունների մեջ` ընդգծելու համար մեր ճիշտ ու անսխալական լինելը: Մենք հաճախ պարզապես իրար տանել չենք կարողանում և լռեցնում ենք նրանց, ովքեր գուցե ավելի համարձակ են ու խոսում են այնպիսի բաների մասին, որոնց մասին մենք երբևէ համարձակություն չէինք ունենա բարձրաձայնելու: Մենք հաճախ պարզապես նախանձում ենք մեզնից համարձակներին, մեզնից անկեղծներին ու մեզնից նվիրյալներին: Վստահ եմ, որ եթե քահանան Աստծո պատվիրանները հոգով ընկալած լիներ, Աստծո մեջ ապավեն փնտրողի հոգու ձայնը սրտով կհասկանար, ոչ թե բառերով: Կամ էլ քահանան զարմացավ իրենից ավելի հավատացյալ մեկին հանդիպելով, հը՞:

…Մենք հաճախ ավելի փոքր ենք ու ավելի խղճուկ, բայց ուզում ենք մե՜ծ ու բա՜րձր երևալ ուրիշների վրա կանգնելու հաշվին: Մենք հաճախ պարզապես անտաղանդ ենք, երբ ոտնատակ ենք տալիս մեզնից տաղանդավորներին:

Շնորհավոր Սուրբ Ծնունդ:

Կարինե ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆ

Հեղինակի նյութեր

• Հե՜յ, հեղափոխություն, ո՞ւր մնացիր
• Հանրահավա՞ք եք ուզում, ինքնե՛րդ էլ արեք
• Եռյակում միմյանց հետ հայտարարություններո՞վ են խոսում
• Գյումրու ռուսական ռազմակայանը նախընտրելի ԶԼՄ-ներ ունի՞
• Սխալ տնտեսական քաղաքականությունը հարվածում է սպառողի գրպանին
• «Ժառանգության» հետ մի բան այն չէ
• Օրենքները լավն են, երբ գործում են
• «Ժառանգությունն» ինքն է իրեն դուրս դրել ընդդիմադիր դաշտից
• Ո՞վ պետք է փոխհատուցի գյուղացու կրած վնասի համար
• Դեղերի գները, այնուամենայնիվ, կբարձրանան
• Լիդինգթոն. «Հայ-թուրքական արձանագրությունները պետք է կատարվեն առանց հետաձգման»
• Ծառուկյանն ավելի քան կոմպրոմիսային է
• ԲՀԿ-ի «վազքը» ավելի կարճ կլինի, քան ենթադրվում էր
• Նոր ընդդիմություն կձևավորվի՝ ընդդեմ իշխանության և ոչիշխանականների
• Իշխանափոխությունից հետո «լավ» ընկերները կմնա՞ն համակարգում
• Հոկտեմբերի 27-ի բեռն ու Հայաստանի ապագան
• Գագիկ Ծառուկյանը ներողություն կխնդրի՞
• Ի՞նչ կա Ծառուկյանի մտքին
• Երբ որդեկորույս մայրերին քաշքում են ինչպես խուլիգանների
• Երբ հասցեատերն ավելի կարևոր է, քան հարցն ինքնին

Մեկնաբանություններ