Ծիծեռնակնե՞րը… երկնքում

Այսօրվա ծանր տպավորություններով օրվա ավարտին մի բան հիշեցի իմ մանկությունից:

Եկել էինք եղբորս տուն՝ Աջափնյակ, և հայրս ինձ տարավ Ծիծեռնակաբերդ:

Տեսա տարօրինակ քարե կառույցներն ու ոչինչ չհասկացա. շուրջս ծիծեռնակներ էի փնտրում:

Սովորական օր էր, մի քանի մարդ կար, վառվող կրակ, մի քանի ծաղիկ:

Աջ ու ձախ էի նայում, հետո նկատեցի, որ հայրիկս աչքերն է սրբում:

Արտասվու՞մ էր, թե՞ կրակին երկար նայելուց ուղղակի աչքերը արցունքոտվել էին:

Սկսեցինք եկած ճանապարհով ցած իջնել:

Ես իմ երևակայությամբ բոլորովին այլ կերպ էի պատկերացնում Ծիծեռնակաբերդը:

Ի վերջո, դժգոհ հարցրի.

-Պա՛պ, բա ծիծեռնակներն ու՞ր էին:

-Երկնքում,-կարճ պատասխանեց հայրս:

Տարիներ անց միայն հասկացա, որ իմ փոքրիկ ուղեղին հասանելի չէր հորս կյանքի ողբերգական վերապրումը, այդ պատճառով նա երկիմաստ պատասխան տվեց.

-Երկնքում…

Արփինե ՄԿՐՏՉՅԱՆ

Հ.Գ.

Տարին մեկ անգամ Ծիծեռնակաբերդի ծիծեռնակները երկնքից իջնում են, անտեսանելի թևում իրենց այցի եկած բազմահազար հայերի գլխավերևում ու կրկին չվում վեր՝դեպի մեր համահավաք հիշողության տիեզերական անսահմանություն:

Մեկնաբանություններ