Հովհաննես ՊԱՊԻԿՅԱՆ. Հուլիսի 20-ը Մինաս Ավետիսյանի ծննդյան օրն է

Մինասի ապրած և գործած ժամանակաշրջանի ճշմարիտ բանաձևումը, ըստ ինձ, սա է` շղթայված թևեր, որ թռիչքի համար են ծնվել, համակարգի կողմից գծված մի նեղ շրջան, որի սահմաններից դուրս գալը մահաբեր է: Սա վերաբերում է ԱՐՏԱԿԱՐԳ ՏԱՂԱՆԴԻ ՏԵՐ անհատին, որն է Մինասը: Ստեղծագործողի համար ավելի սարսափելի իրավիճակ դժվար է պատկերել, անգամ երևակայել: Նոր սերունդը երբևէ հնարավորություն կամ ցանկություն կունենա՞ մեր ազգային արժեքներիՆ հաղորդվել ինչպես ամենօրյա պահանջ և զուգահեռումներ տանել մարդկային կարողությունների ու դրանց դրսևորման հնարավորությունների միջև: Կուզենայինք, որ ունենար, և դրա համար ոչ թե երբեմնակի լինեն մեծամեծների կյանքին ու գործունեությանը հաղորդվելու առիթները (ասենք, ծննդյան օրեր), այլ հաճախակի, չափազանց հաճախակի: Թէ չէ` ,տարեթիվը կլոր չէե բառերը ուղեփակոցի գերանի նման (ականջդ կանչի, Պարույր Սևակ) կանգնում են դեմդ` ասողի համար պատասխանատվությունից խուսափելու միջոց որպես, հարցնողի համար` զուր ջանքեր:

Մեկնաբանություններ