ՉԽԱՌՆԵՆՔ ՀՈՐԻԶՈՆԱԿԱՆԸ ԵՎ ՈՒՂՂԱՀԱՅԱՑԸ

Պարզվում է` ներիշխանական գզվռտոցն ընդամենն արտաքուստ է հանդարտվել: Գիտեինք, որ ՀՀԿ բունտարների «վոժդն» անձամբ ներկայացել է Սերժ Սարգսյանին, հավատարմության երդումներ է տվել, ծիսական «տամ-տամներ» արտաբերել, և այդ ամենը` թե «հպարտ մենության» մեջ, թե հրապարակավ (տե՛ս «Ախթամար» ռեստորանային համալիրում տեղի ունեցածի մասին մեր նյութը):
Բայց քանի որ «միտեժնիյ դուխը» (բա՜րձր է հնչում) այդպես էլ հանգիստ չի տալիս բունտարների փոքրիկ համագոյակցությանը, նրանք վերին էշելոններից վար իջել, հասել են (դե, ո՜չ, ոչ «դո սապոգա», այլ նույն եռանդով, նույն ինտրիգայնությամբ և ոգևորությամբ) ներքևի շարքեր, իսկ իրականում շարունակում են պայքարել «նույնների» դեմ, սակայն արդեն (իրենց կարծիքով) «մթության քողի տակ», առավել նուրբ, դիվանագետ ու փոփոխված ֆորմատով:
Հիշենք, որ հայտնի փորձագետներից մեկն օրերս գլխով ցուցանեց ԱԺ «տարածքները»` տեսակետ հայտնելով, որ հատկապես այնտեղից են իջեցվում Սեյրան Օհանյանի, իմա` բանակի դեմ պայքարի «դիրեկտիվները»: Ըստ նույն փորձագետի` Ս. Օհանյանին մինչ այդ նրբորեն առաջարկ է արվել համագոյակցել իրենց` «բունտարական» շարքերի հետ, սակայն Օհանյանը, քաղաքագիտորեն և հայեցի ասած, «պասլատ» է արել նրանց: ՈՒստի վերջիններս խուլ պայքար են սկսել նրա դեմ` գերխնդիր ունենալով Օհանյանին անպայման տարհանել իր պաշտոնից, և այնտեղ «դնել» սեփական մարդուն:
Չմոռանանք, որ բանակի գերագույն գլխավոր հրամանատարը երկրի նախագահն է, և «կետային» պայքարը բանակի դեմ առաջին հերթին ուղղված է ոչ թե Օհանյանի, այլ, փաստորեն, Սերժ Սարգսյանի դեմ:
Հաջորդ թիրախային «կասկադն» առնչվել է ԿԳ նախարարությանը: Առավել ստույգ` Արմեն Աշոտյանին: Չմոռանանք, որ այս դեպքում էլ կառավարության ղեկավարը վարչապետն է:
Հարցն էլ վերաբերել է մեծ հասարակական հնչողության թեմայի` օտարալեզու դպրոցների բացմանը:
Ընդհանրապես, փայ մտնելը Հովիկ Աբրահամյանի համար, ինչպես համոզված է մեզ հետ զրուցող փորձագետը, ոչ թե սովորություն ու երկրորդ բնավորություն է, այլ գենետիկա, և չի բացառվում, որ շատ դեպքերում նա չի էլ ուզում, բայց... ստացվում է (զորօրինակ` Մելիք Գասպարյանի ունեցվածքի վերջին կլանումը): Եվ եթե փոխվարչապետ եղած ժամանակ տնտեսական ոլորտում փայ մտնելը բոլոր ոլորտներում (ըստ փորձագետի, ինչ շարժում ես հայաստանյան տնտեսական դաշտում, ամեն տեղ նա «ներկա» է) անցավ աննկատ (կամ` թույլ տվեցին), ապա քաղաքական ոլորտում (ուր խելք պետք չէ` ըստ հայտնի չափաբանության) բան չի ստացվում. հիշենք ամնիստիայի շուրջ պատմությունը, երբ վերջինս առաջ ընկավ ու ամնիստիայի մունդիրը փորձեց քաշել իր վրա: Կամ, երբ ցանկացավ դառնալ ՀՀԿ առաջին տեղակալ` քաղաքականության գծով:
Իսկ օտարալեզու դպրոցների մասով «փայամտնումն» ունեցել է երկու շերտ. գեոքաղաքական (կամիկաձեի, համատեղելիությամբ էլ Հունան Ավետիսյանի հանգույն` փորձ է արվել արդար դոշը դեմ տալ դզօտին, որպեսզի հանկարծ Դիլիջանում և այլուր անգլերեն ընդամենը երկու դպրոց չբացվի, և դա այն դեպքում, երբ նույնիսկ Իրանում նման դպրոցներ են գործում, նման դպրոցներ համատարած առկա են Ադրբեջանում և Վրաստանում. որպեսզի մայր-Ռուսաստանը գնահատի այդ տիտանական աշխատանքը` անձնազոհ «փայամտնումը»` մի կողմից), մյուս կողմից էլ` փորձ է արվել հասարակության աչքում «սիրո՜ւն, ջահել, թոթոլ», համատեղությամբ` հայրենասեր, լեզվասեր, գրագետասեր, խելքասեր երևալ, և թույլ չտալ` «Լեզվի մասին» օրենքում փոփոխություններ տեղի ունենան: Ասել է` այն, ինչի համար պայքարում էին լայն մասսաները, իսկ կառավարություն «կոչվածը» ոչ մի կերպ չէր կարողանում լուծում գտնել:
Բանը եղել է այսպես. նախագահ Սերժ Սարգսյանի հետ հանդիպման ժամանակ Հովհաննես Ա-ն հարց է բարձրացրել առ այն, որ կարելի է օտարալեզու դպրոցներ բացել` ձեռք չտալով «Լեզվի մասին» օրենքին, և «բացվածքը» կարգավորել «Հանրակրթության մասին» օրենքով: ՈՒ քանի որ գումարելիների տեղափոխությունից գումարը չի փոխվում, Սերժ Սարգսյանն Արգամիչի «գյուտին» «ասել ա` հա՜»:
ԱԺ-ն կազմակերպել է լսումներ` հարկ չհամարելով կառավարությանն ու Աշոտյանին տեղյակ պահել, թե` բա չես ասի, հեր օրհնած, նախագահի հետ պայմանավորվածություն կա` «ըսենց-ըսենց ու ընենց», էս դիրքերից պետք է հարցը «լսեցըցվի», քննարկվի լայն մասաների հետ` լսումների ժամանակ:
Աշոտյանը պարտաճանաչ եկել է լսումների ու անակնկալի եկել, երբ տեսել է, որ Արգամիչը` ոսկեղենիկ հայերենով «րեչ» է արտաբերում առ այն, որ... հասկացաք` «գլոբալիզացիոն աշխարհում, կրթությունն ազգային հենքի վրա... մեր պատասխանը Չեմբեռլենին»:

Ի բնե «քաղաքական խելք» ունեցող Աշոտյանը շատ արագ, օդում բռնել է խաղը և նույնքան էլ համակարգված դիրքավորվել, անմիջապես կողմ դարձել ու թե` այո, իհարկե, անշուշտ, անվերապահ մենք` կառավարությունը, նախագահը, ԱԺ-ն հարցը կլուծենք առանց «Լեզվի մասին» օրենքում փոփոխություն կատարելու, այնպես, ինչպես պահանջում է բողոքի դուրս եկած հանրությունը, իհարկե, այլ կերպ չի էլ կարող լինել, և այդպե՜ս շարունակ:
Տեսնելով, որ կառավարությունը, ի դեմս ԿԳ նախարարի, արագ կողմնորոշվել և խաղը փայլուն առաջ է տարել, մունդիրն ու վերմակը տեղափոխելով իր վրա` հանրության «համակրանքով» հանդերձ` «իմիջաբարձրացման» նախաձեռնությունն ԱԺ-ից խլելով և հավասար, հորիզոնական դիրքերից հանդես գալով, հաջորդ օրը «համապատասխան» հրահանգով Գալուստ Գրիգորիչը նոր պարտիա է սկսել, փորձելով կրկին նախաձեռնությունը վերցնել ԱԺ ձեռքը և նոր իմիջային դիրքագրավում կատարել, ասելով, որ իրենք շարունակում են (հիշո՞ւմ եք էն անեկդոտը` «ձեր տատիկը շարունակում է մահանալ») բանակցությունները կառավարության հետ, որպեսզի «Լեզվի մասին» օրենքում փոփոխություններ չլինեն. «Մենք փորձել ենք համախումբ ձևով, նաև ես և ԱԺ նախագահը...»:
Էստեղ արդեն երիտասարդ Աշոտյանի նյարդերը չեն դիմացել և նա անցել է վաբանկ պատասխանի, ասելով, որ ոչ մի բանակցություն ԱԺ նախագահը վարչապետի հետ չի վարում, ՀՀԿ խմբակցության ղեկավարն էլ համապատասխանաբար ոչ մի զրույց իր հետ չի վարում: Այնպես որ, աբսուրդ է բանակցությունների մասին խոսելը, այն էլ այդպես` հրապարակավ խոսելը:
Իսկ բանակցությունների մասին խոսվում էր, որ «ցուցանվեր», թե վարչապետն ու կառավարությունը չե՞ն կատարել նախագահի հետ պայմանավորվածությունը:
Եվ հետո` ի՞նչ ասել է նման հրապարակային քննարկումը, երբ բոլորն էլ նույն` ՀՀԿ կուսակցության ներկայացուցիչներ էին, և կարող էին եթե ոչ անգամ հեռախոսով, ապա գոնե հինգշաբթի օրերին տեղի ունեցող ՀՀԿ գործադիրի նիստի ժամանակ քննարկել այդ «ցավոտ»` բանակցային հարցը և ջուր չլցնել առանց այն էլ ի սկզբանե քաղաքական քննարկման առարկա դարձած խնդրի վրա` «ցուցանելով», որ առավոտներն առանձնապես խաղաղ չեն ՀՀԿ կողմերում, և հանուն մի երկու «դիվիդենդի», թույլ չտային ջինը շշից դուրս գա:
Չնայած ոնց ասում են` «не было бы счастье, до несчастье помогло»: Բուլգակովին հիշո՞ւմ եք: Իր Վոլանդին է՞լ: Ապրած կենաք: Վոլանդի «սկզբունքի» մասին է խոսքը: Այո, այս Վոլանդն անում է փիս-փիս (մեղմ ասած) բաներ, սակայն արդյունքում և հետևանքում բոլորովին այլ բաներ էին ստացվում:
Պետք է նկատել, որ, այո, «փայ» մտնելու այս հիասքանչ գործընթացը մշտապես և բոլորովին հակառակ էֆեկտի է ծառայում: Վարդան Այվազյանի և մնացյալի «շտուրմը» Երիցյանի վրա ավարտվեց նրանով, որ Երիցյանը, որը պետք է հանվեր պաշտոնից, ավելի ամուր «նստվեց» իր աթոռին: ՈՒ դեռ երկար «կնստեցվի»: Նույն պատճառով:
Դրանից առաջ էլ ՀՀԿ առաջին քաղտեղակալ դառնալու ցանկությունը հանգեցրեց նրան, որ վարչապետը յուր թիմով ՀՀԿ-ացվեց ամբողջովին` կարծես թե դառնալով ՀՀԿ համամասնական ցուցակի առաջին «մայկայի» հավակնորդը ևս:
Պաշտպանության նախարարն առկա քննադատությունների արդյունքում շատ հետաքրքիր վերադասավորություններ իրականացրեց այս օրերին: ՈՒ դեռ կիրականացնի:
Ինչ վերաբերում է Աշոտյանին, տեսնենք` նա ինչ «ձեռքբերումներ» և դիվիդենդներ կունենա ԱԺ-ի այս զարգացումների արդյունքում:
Հա, ի միջի այլոց. էն Քենեդի՞ն ինչի մեռավ:
Էն Մեդվեդևն ինչի՞ անվստահություն հայտնեց Լուժկովին:
Հորիզոնականն ու ուղղահայացն իրար խառնելու համա՞ր:
Ծը՜ն-ծը՜ն-ծը՜ն:
Կարմեն ԴԱՎԹՅԱՆ

Մեկնաբանություններ