Մենակ Մոսկվան չէր դժգոհությամբ հետևում Երևանի գագաթաժողովին։ Վաշինգտոնն էլ պակաս դժգոհությամբ չէր հետևում։ Պատահական չի, որ Երևան էր եկել Կանադայի վարչապետ Մարկ Քարնին...
Երևի ես պիտի քաղաքական թեմայով ոչ մի բան չգրեմ, որովհետև հետո ստիպված եմ լինում բացատրել իմ դիրքորոշումն ու խորանալ էն բաների մեջ, ինչից շատ հեռու եմ։ Բայց, դե, ոնց ասում են՝ ընկել եմ, պիտի քաշեմ...
Ժողովուրդ ջան, հասկանալի ա, որ տարբեր մարդիկ տարբեր վերաբերմունք ունեն էս գագաթաժողովի նկատմամբ։ Մեկը կողմ ա, մեկը՝ դեմ, մեկը մեծ վտանգ ա տեսնում դրանում, մի ուրիշը՝ մեծ հեռանկար, մեկն ուրախ ա, մյուսը՝ ջղայնացած...
Երբ ոտս մի անծանոթ թաղամաս ա ընկնում, անպայման մտնում եմ տեղի փոքր, թաղային սուպերմարկետը՝ էն, որ իմ մոտ էլ նույնից կա՝ նույն ցանցի խանութը։
Ապրանքները, չնչին բացառություններով, լրիվ նույնն են՝ նույն տեսակի, նույն փաթեթավորմամբ, չէ՞ որ նույն տեղից են ստանում...
Բոլոր երկրներում, որտեղ եղել եմ, միշտ մի տեղից լավաշ եմ ճարել։ Որտեղ թեկուզ մի քանի հայ կա, հաստատ մեկը լավաշի արտադրություն ա դրել, որովհետև հայն առանց լավաշի նույնն ա, ինչ ջութակն առանց լարերի...
Եթե այսօր ԱՄՆ-ի ուշադրության կենտրոնում են հայտնվել Հայաստանի կրիտիկական հանքանյութերը, ապա վաղը օրակարգ կարող են վերադառնալ նաև թերթաքարային պաշարները, որոնց մասին շատերն արդեն հասցրել են մոռանալ։
Մինչդեռ Հայաստանի թերթաքարային ռեսուրսների նկատմամբ ամերիկյան հետաքրքրությունն ունի բավական երկար պատմություն...