1996-ի ընտրությունների ժամանակ եղած կեղծիքները և բռնությունները մանկական խաղ էին 2026-ին եղածի համեմատ...

Ի՞նչ է պետք երկրին առաջ գնալու, առաջընթաց ունենալու համար: Երկրին պետք է, որ այդ երկրի բնակչությունը արդարություն տեսնի, այսինքն, երկրում արդար մթնոլորտ լինի...

Նրան իմ ընկերն էի համարում։ Ավելին՝ մտերիմ բարեկամ։ Քսանհինգ տարի շարունակ «Հայաստանի Հանրապետություն» օրաթերթում իմ բազմաթիվ հրապարակումների տակ գրվել է՝ «Հեղինակ՝ Գագիկ Անտոնյան, լուսանկարիչ՝ Էմիլ Յավրյան»...

Նիդեռլանդներում ոստիկանը հարձակվում է մի հղի կնոջ վրա, որին անմիջապես հետևում է այդ կնոջ ամուսնու ծեծկռտուքը՝ ոստիկանության հետ...

Հայրս, որ պատերազմի պատճառով հայր չէր տեսել, իր որդիների դաստիարակությանն աննկարագրելի պատասխանատվությամբ էր վերաբերվում: Հետաքրքիր ու խորը հոգի ուներ...

Ճիշտ հարցադրում է՝ դեսերտը, որը վայելում են հաճույքի համար՝ հիմնական ուտեստից հետո, ի՞նչ կապ ունի նախընտրական քարոզարշավի հետ։ Ընդամենն այն, որ անապատ գնալու, գլխին հող ու մոխիր լցնելու և Բարձրյալից մեղքերի թողություն խնդրելու փոխարեն, ՀՀ վարչապետի աթոռից կառչած և ինքն իրեն օրենքից դուրս կարգած ոմն թեկնածու քարոզարշավի շրջանակներում սրտիկով ու Հայաստանի քարտեզի պատկերով փաթեթավորված թխվածքաբլիթներ է բաժանում հատկապես երեխաներին...

Ահա թե ինչ պատասխանեցին ինձ, երբ առողջական խնդիրներիս պատճառով բժշկի օգնության կարիք էի զգում, և մեկ ժամ հետո նոր բուժքույր եկավ...

Բոլորիս թաղերում, շրջապատում, տեսադաշտում միշտ էղել են երեխեք, ում մեծացրել ա մայրը, հաճախ չդիմանալով սոցիալական ճնշմանը ու ապրուստ վաստակելով հանրայնորեն անընդունելի եղանակներով։ Կյանք ա, երբեք չես իմանա՝ ում որ պատին դեմ կտա...

Միակ հորաքույրս` Էմման, օժտված էր բնատուր ձայնային տվյալներով, ինչպես հայրական տատս և հայրս, որ երգում և նվագում էր ստեղնաշարային և լարային տարբեր գործիքների վրա` թառ, քամանչա, կիթառ, դաշնամուր...

Մենք մի ժամանակ գիտեինք՝ ով է հերոսը։ Նա, ով իր կյանքը դնում է մյուսների կյանքի առաջ։ Նա, ով լուռ կանգնում է այնտեղ, որտեղ շատերը նահանջում են...