ՈՒռոդությունը որպես դրոշակ

Սրանց տարբեր բնութագրումներ ենք տալիս:

Ձեր ուշադրությունը ցանկանում եմ հրավիրել մի առանձնահատկության վրա, որը բնորոշ է ցանկացած քայլասերվածի:

Մինչև քաղաքականություն մտնելը սրանք իրենց բնագավառներում նույնիսկ միջակություն չեն եղել, ուղղակի եղել են չկայացած:

Շոու բիզնեսում երևալու համառ փորձեր կատարող ապաշնորհը հիմա ԱԺ նախագահի պաշտոն է զբաղեցնում:

Չկայացած Տերտերը՝ արտգործնախարարի պաշտոն է զբաղեցնում: Անտաղանդ դերասանը՝ աներձագի պաշտոն է զբաղեցնում:

ԱԼՄ-ում ադամանդ ստանալու համար թռչկոտող, երգել փորձող անշնորհք օրիորդը ՄԻՊ-ի պաշտոն է զբաղեցնում և իր իսկ բնութագրմամբ լավագույն իրավաբանն է, ադամանդ է ստացել վերջապես:

ՈՒմ ուզում եք առանձնացրեք սրանց թայֆից, բոլորին միավորում է այն, որ կայացած չեն եղել:

Այստեղ թերևս Լուլուն կարող է բացականչել՝ բա ե՞ս, որպես հաղորդավարուհի:

Անձամբ ես որպես հաղորդավարուհի Լուլուին կվստահեի Երևանի մետրոպոլիտենում «զգուշացեք, դռները փոկվում են» տեքստը կարդալ, այն էլ լավագույն դեպքում:

Եվ վերջապես, լրագրողական արվեստը պղծած, անտաղանդագույն գրող, հիմա էլ քաղաքականությունը պղծող, իրենց բոլորի հավաքական կերպարը հանդիսացող «առաջնորդը», որը անպատճառ բոլոր այդ անտաղանդների խմբակին փուռն է տալու:

Ցավոք, մինչ այդ դեռ շարունակում է փուռը տալ մեր երկիրն ու ժողովրդին:

Տեսնես աշխարհում կա՞ որևէ այլ հասարակություն, որն իր միջի ուռոդին նման խնամքով ընտրում և իրեն ղեկավար է նշանակում: Որպես մխիթարություն, մի քանի օրինակ մտաբերեցի:

Արամ ԱԲԱՋՅԱՆ

Մեկնաբանություններ