Դեռ դպրոցական դասագրքերից հայտնի ռուս պոետի նշանավոր տողը` «Умом Россию не понять», վաղուց արդեն դարձել է այս երկրի առօրյա բնութագիրը: ՈՒ թեև «խելքով չես հասկանա»-ն շատ դժվար են ընկալում ողջախոհ ժողովուրդները, սակայն բնորոշումը բավականին սիրված է ու մինչև հիմա էլ շոյում է ռուսների վեհապետական ինքնասիրությունը, հատկապես ղեկավարների: Ավելին, այս սկզբունքը ոչ միայն շարունակ հաստատվում է, այլև գիտակցաբար առաջնային պլան է մղվում: Ինչ վերաբերում է «Ռուսաստանին պետք է միայն հավատալ» եզրափակիչ պնդմանը, ապա դա, ինչպես ասում են, ճաշակի հարց է: Բայց երբ հարցը հասնում է արտաքին քաղաքականությանն ու ներկա ժամանակներում ռուսական իշխանությունների վարքագծին, ապա հատկապես այդ բնորոշմանը դժվար է համաձայնել:

Աշխարհաքաղաքական իրադրության նշանակալի շարժ է տեղի ունենում Սև ծովից մինչև Չինաստան ընկած տարածությունում, և տարատեսակ դիտորդները նշում են, որ ԱՄՆ-ը կորցնում է դիրքերը Եվրասիայի ներքին տարածաշրջաններում, չնայած վիթխարի նյութական ծախսերին ու ռազմաքաղաքական ներկայության ընդլայնմանը:

Երբ կարդում էի Աղվան Վարդանյանի «Ափսոս էր մարդը» վերտառությամբ անդրադարձը «Իրատես de facto»-ում մայիս ամսվա սկզբին հրապարակված իմ հոդվածին, մտածում էի` մեծ Կոբզարի՞ քառատողով, թե՞ Պուշկինի հանրահայտ դարձվածքով անդրադառնամ նրա մտքերին, երբ հանկարծ հասա նրա «Քծնանքը վատ բան է, Սոկրատ» խոսքերին։ Ակամա Աճառյանի կյանքից մի դեպք մտաբերեցի: Խթը-ի պադվալում (նկուղ բառը բնորոշ չի լինի այդ բառակապակցությանը) ծերուկին մշակում են` մեղադրելով մե՛կ անգլիական, մե՛կ ֆրանսիական լրտես լինելու մեջ, նա հասկանալի պատճառներով դրական պատասխան է տալիս (Աղվան Վարդանյանի պարագայում որոշել էի լսել և չպատասխանել), իսկ երբ ասում են, թե դու նաև թուրքական լրտես ես, շատ զգուշավոր Աճառյանը քաղաքավարի և ըմբոստ ձևով պատասխանում է` էդ մեկը չեղավ: Որ երկրի լրտես լինելս կուզեք ընդունեմ, բայց Թուրքիայինը` ո՛չ, մի՛ վիրավորեք:

Հայ ազգային կոնգրեսում ներքին խնդիրների կծիկը նոր ակոսներ է բացում: Բոլոր նրանք, ովքեր այս տարիներին լուռ թաքցրել են իրենց անհամաձայնությունները, մեկեն արտահայտվելու բուռն ցանկություն են հայտնում: Կուսակցությունների ղեկավարներ, անհատներ բարձրաձայնում են կոնգրեսից հեռանալու իրենց մտադրության մասին: Մեր տեղեկություններով, առաջիկայում նման քայլի կդիմի նաև «Հայրենիք ու պատիվ» կուսակցության ղեկավար ԳԱՌՆԻԿ ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԸ, որից էլ փորձեցինք պարզաբանումներ ստանալ:

«Իրատես de facto»-ի հարցերին պատասխանում է քաղաքագետ ԱՆՈՒՇ ՍԵԴՐԱԿՅԱՆԸ:
-Ձեր գնահատականով` ի՞նչն է բնորոշ հետընտրական շրջանին: Եթե մի բառով բնորոշենք, ի՞նչ ենք ասելու:
-Անվանելու ենք չլուծված մարտահրավերների ժամանակաշրջան: Ոչ մի խնդիր, որ պիտի դներ ներքաղաքական դաշտը, ոչ միայն չի լուծվել, այլև չի դրվել: Ընդդիմությունն այդ քաղաքական խնդիրները չի դրել, որովհետև նրան զրկել են այդ հնարավորությունից:

Երևանը, ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի կողմից Գրքի համաշխարհային մայրաքաղաք հռչակվելու տոնակատարության շրջանակներում, 5-րդ անգամ հյուրընկալել էր իտալահայ անվանի գրող ԱՆՏՈՆԻԱ ԱՐՍԼԱՆԻՆ: Այդ օրերին նա իր ընթերցողների, հայ մտավորականների և պետական պաշտոնյաների հետ ունեցավ բազմաթիվ հանդիպումներ: Նրան մշտապես ուղեկցում էր «Արտույտների ագարակը» և «Զմյուռնիայի ճանապարհը» վեպերի թարգմանիչ, բանասիրության դոկտոր, Վենետիկի համալսարանի դասախոս Սոնա Հարությունյանը, որի բարձր պրոֆեսիոնալիզմը և բարեխիղճ, սրտացավ աշխատանքը ապրիլի 24-ին «Զանգակ» հրատարակչատանը կայացած հանդիպման ժամանակ կարևորեց հենց ինքը` Անտոնիա Արսլանը: Հուրախություն բոլորիս, փաստենք, որ առաջիկայում Սոնա Հարությունյանը հայերեն կթարգմանի նաև Արսլանի նոր վեպը` «Մշո գիրքը», որն արդեն մեծ տարածում է գտել Իտալիայում` երկու ամսում հրատարակվելով չորս անգամ:

Կենտրոնական բանկի խորհրդի որոշմամբ` «Իդրամ» ՍՊ ընկերությունը Հայաստանի Հանրապետությունում կիրականացնի էլեկտրոնային դրամի թողարկման և սպասարկման ծառայություն, որի գործունեությունը նպատակուղղված է ինտերնետ միջավայրում դրամական փոխանցումների, ՏՏ ոլորտի և, մասնավորապես, էլեկտրոնային առևտրի հնարավորությունների զարգացմանն ու խթանմանը: Երեկ «Իրատես de facto» ակումբում այս մասին լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ ասաց ընկերության տնօրեն ԳԱՅԱՆԵ ՍՏԵՓԱՆՅԱՆԸ:

Կյանքից հեռացավ 20-րդ դարի վերջին ռոմանտիկներից մեկը: Գրականագետներն ինձ հետ համաձայն չեն լինի, որովհետև նա ներկայացուցիչն էր մոգական ռեալիզմի լատինաամերիկյան փառահեղ փաղանգի, որ գրականություն բերեց իր մայր ցամաքի անցյալն ու ապագան: Եվ, այնուամենայնիվ, հրաշալի այդ ռեալիստների կյանքի ու գործի մեջ ռոմանտիզմն ակնհայտ է, որովհետև միայն ռոմանտիկը կարող է այդքան սիրահարված նայել կյանքի աչքերին:

Գվատեմալայի Անտիգուա քաղաքում ավարտին է մոտենում մինչև քսան տարեկանների ծանրամարտի աշխարհի առաջնությունը: Այս պահի դրությամբ Չինաստանի տղաների ընտրանին թիմային հաշվարկով այնպիսի գերազանցություն է ապահովել մասնակից մյուս երկրների նկատմամբ, որ միայն զարմանք ու հիացք է առաջացնում: Նրանք ոսկե մեդալների են արժանացել 56 (Քսյոնգ Չեն` 260 կգ), 62 (Չեն Մաո` 300 կգ), 69 (Չաո Յու` 342 կգ), 85 (Հուասոնգ Ժանգ` 359 կգ) քաշային կարգերում` հնարավոր ութից չորսում:

Խորհրդարանական ընտրությունների 12-րդ օրը տրամաբանորեն պիտի պակասեին հարցերը, և քաղաքական նոր խճանկարը հավաքված պիտի լիներ: Հայտարարությունների ու հայտնությունների պակաս չկա, և չկա հստակություն: Որովհետև բոլորի հայտարարությունների ու հայտնությունների հիմքում յուրաքանչյուրի սպասողական վիճակն է` բոլորը բոլորին ասում են, որ իրենք խաղացող են, ոչ ոք խաղն իր վրա չի վերցնում: Հայ քաղաքական միտքն ու կամքը շարունակում են մնալ պատասխան հարվածի շրջագծում` մենք ունենք փայլուն հակախաղեր, մենք ունենք հիանալի հակահարվածներ, մենք ունենք զգետնող հակափաստարկներ, բայց մենք մատնվում ենք պարապուրդի, երբ խաղը, հարվածը և փաստարկը չկան: