Սկզբում՝ հարստությունները, այնուհետ՝ երկիրը, մարզ-մարզ, քաղաք առ քաղաք, գյուղ առ գյուղ…
Հետաքրքիր է, երբ վաճառելու էլ բան չմնա, վերջին վարչապե՞տն ինչ է վաճառելու:
Մի բան էլ թողեք այդ թշվառականի համար, անխիղճներ:
Երբ մի փոքր կոշտ ու ճիշտ խոսք ես ասում ու հանկարծ պարզում, որ այդպիսով վիրավորել ես ասվածի հետ շատ թե քիչ աղերս ունեցող անմեղ մարդու զգացմունքները, քեզ վատ ես զգում, գիշերը քունդ չի տանում, ձգտում ես պահ առաջ նրան ասել՝ ներիր, մի քիչ կոշտ ստացվեց:
Բոլորը մի օր ծերանում են, բացառությամբ նրանց, ովքեր վաղ են մեռնում, և ծերությունը չի հասցնում իր մագիլներով բռնազավթել նրանց: Բացառությամբ նաև նրանց, ովքեր դեռ չեն ծնվել, բայց կծնվեն հետո, երբ ծերությունը Աստծով վերացված կլինի:
Նեղությանը կարելի է համբերել, դժվարությանը՝ դիմանալ, խավարին՝ աղոթել․․․ Բայց անորոշությունը կոտրում է թևերդ ու ջարդուփշուր անում հույսդ։ Հայի ու Հայաստանի համար հիմա անորոշ ժամանակներ են:
2020-ի դեկտեմբերին թեպետ արդեն փաստ էր, որ Բերձորն ու Աղավնոն մերն են, բայց անհասկանալի էր, թե ինչու ՀՀ իշխանությունները թույլ չեն տալիս կամ առնվազն չեն խրախուսում Բերձորի բնակիչների վերադարձն իրենց տներ։
Բերձորի, Աղավնոյի ու Սուսի մասին տարբեր քննարկումներն ու շահարկումները անվերջ են, մանավանդ որ քաղաքական շահեր ունեցող մարդիկ դրանց պակասը երբեք չեն ունենա, իսկ սովորական մարդիկ հաճախ այդպես էլ չեն իմանում իրականությունը։
Երանի այն երկրի քաղաքացուն, ում հարցնում ես երկրի քաղաքականության, այս կամ այն երկրի հետ իրենց հարաբերության մասին, զարմանում ու ծիծաղում է, կարծում է՝ կատակում ես:
Գլոբալ աշխարհաքաղաքական պայքարը ազդեցության, հարստության և ռեսուրսների համար եղել է, կա և կլինի անողոք, անկախ նրանից, հաղթելն ու պարտվելը եղել են տաք, թե սառը պատերազմում։
Սառը պատերազմում պարտված Ռուսաստանի նկատմամբ հաղթող Արևմուտքի անողոք վերաբերմունքը ԽՍՀՄ-ի մնացորդների, այդ թվում՝ ռուսների նկատմամբ, մեր աչքի առաջ է...