Այս տարի մարտի 20-ին նշվում է Ծաղկազարդի գարնանազարդ տոնը: Այն հիշատակում է Հիսուս Քրիստոսի հանդիսավոր և հաղթական մուտքը Երուսաղեմ:

1912-ի հոկտեմբերին Սադհուն Միսիոներական միության ղեկավարությունից մի հրավեր ստացավ, որով նրանք խնդրում էին ավետարանչություն կազմակերպել Փենջաբի, հատկապես Գանատայի սինգհերի շրջանում։

Վաղ առավոտյան Ղևիի ցեղից Եղկանայի մեծ ընտանիքը եռուզեռի մեջ էր: Բոլորը պատրաստվում էին ճանապարհ ընկնելու:

Շաբաթ օրը՝ մարտի 5-ին, եկեղեցիներում, առավոտյան ժամերգության ժամանակ, հիշատակվելու է 40 զինվորյալ քրիստոնյաների նահատակության օրը՝ «Սրբոց Մանկանցն Քառասնից որք ի Սեբաստիա կատարեցան» եկեղեցական անվանումով։

Երբ Սադհուն վերադարձավ Շիմլա, նրա համբավն ու քարոզչության հաջողություններն արդեն գրավել էին հյուսիսում գործող քրիստոնեական բոլոր առաքելությունների ու նրանց ղեկավարների ուշադրությունը։

Երբ գարնան սկիզբն ազդարարվում է, և առաջին ձնծաղիկն իր խոնարհ գլուխը վեր է բարձրացնում ու ակնթարթների մեղեդու ներքո պար բռնած ծաղկում և ժպտալով նայում արեգակից հոսող լուսաթափանց շողերին, այդ տեսարանից մարդու հոգին բերկրությամբ և ուրախությամբ է լցվում, որովհետև ամենուր գարնանային շունչն է տարածվում` երփներանգ ծաղկունքով ներկելով դաշտերն ու ձորերը, անտառներն ու այգիները:

1906-ի վաղ գարնանը Սադհուն Շիմլայից սկսեց իր միսիոներական առաջին ճամփորդությունը Տիբեթի սարահարթի հնդկական գյուղեր։ Մինչ դեպի հյուսիս բարձրանալը նա որոշեց «հետախուզական» նպատակով շրջագայել Փենջաբի արևմտյան տարածքներով։

Քանի որ դարերի խորքից մեզ հասած վկայությունները հոգեղեն աշխարհի, այս դեպքում` խավարի հրեշտակների մասին, ներկայիս շատ մարդկանց երբեմն թվում են իբրև սոսկ պատմություններ, որոնք անիրական և մտացածին են, որոշեցինք ներկայացնել մեր ժամանակներում ապրող որոշ անձանց վկայությունները տվյալ երևույթի շուրջ, ովքեր ամենևին նպատակ չունեն հորինելու պատմություններ և դրանցով ճանաչում ձեռք բերելու, այլ ականատես են եղել, առնչվել, բախվել հոգեղեն իրականության հետ:

Հույսը մեզ ապրելու, գործելու, ծառայելու ուժ է տալիս: Քրիստոնեության կարևոր խնդիրներից մեկը աշխարհին հույս բերելն է և, բնականաբար, որպեսզի կարողանանք հույս տալ, պետք է ինքներս այն ունենանք: