Համբերության ոսկրե գավազանը

«Հոբը գնում էր Տիրոջ ետեւից,

եւ Տերը Հոբին սաստում էր նորից»:

Աստված իմ հոգու անդորրը առավ

և ձաղկեց ինձ այրոց-հուզումներով,

իմ ողջ սերերը տարավ մեկ առ մեկ,

գլխիկոր թողեց ու կեղեքված,-

չընդվզեցի ես, չմեղանչեցի -

շնորհված օրերն ապրեցի՝ ինչպես խոնարհ վտարակ:

Տերը իմ ձեռքի հացը խլեց և

անգղերին նետեց արհամարհանքով,

ցորյան դաշտերս երաշտահարեց՝ առանց հատուցման,-

չընդվզեցի ես, չմեղանչեցի –

քարոտ սրտերը հերկեցի այնքան,

մինչև մառանս լցվեց բարիքով:

Աստված իմ երկրի խաղաղությունը փշրեց ոտքի տակ՝

Իբրև հին սափոր,

ինձ պատերազմի հրով շուրջկալեց կախարդի նման,-

չընդվզեցի ու չմեղանչեցի –

ես վառված հողից հավաքեցի այն սերմերը սակավ,

որ ծիլ են տալիս՝ կանաչ անդորրը հանելով երկիր.-

ճակատագրի սուլոցների տակ սերմնացան եղա:

Տերը կամեցավ օտարել ինձնից ոստանս գողտրիկ

և տալ վայրագին խենեշ ու անհագ,

ըմբոստացա ես Նրա դեմ՝ ինչպես

վրեժով թրծված աստվածամարտիկ,-

և Նա ներեց իմ ցասումը արդար, գուրգուրեց հոգիս,

խոստացավ երկրիս ծով խաղաղություն, ինձ՝

հաց ու սերեր անսպառելի…

«Բայց սայթաքուն է դարձյալ ճամփան, անուղեցույց է

ու ահաշուք, և քայլերթում եմ ես անամոք,

համբերության ոսկրե գավազանով»:

Հրանտ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ